Het voelt ongelofelijk goed. Deze man, dit leven, deze omgeving. Het groeit iedere dag, in mijn buik, hoofd, schouders, knie en teen. Steeds dieper wortelt zich een leuk gevoel, en steeds minder oppervlakkig worden de hersenspinsels. Waarom heb ik hier 38 jaar lang op moeten wachten? Natuurlijk had ik al eens eerder een verliefd gevoel. Maar nu lijkt het allesoverheersend en dieper dan ooit. Ik trek aan mijn eigen oren om eens wakker te worden. Lach om zijn guitige blik, zijn navel en zijn gestalte. Wat is het fijn om naar hem te kijken, om te merken dat hij naar mij kijkt. Het overspoelt me als een stevige branding, wrijft me warm als zandstrand in de zon. Als ik mijn hand uitsteek is het daar, zo onder bereik, zo zalig dichtbij. Als dit een droom zou zijn, laat me dan maar lekker slapen.
