Mexico, de matriarchale maatschappij?

Pilar vertelde dat de meeste vrouwen in Mexico niet nadenken. Ik had een mooi idee over de matriarchale maatschappij in Mexico, maar dat klopt dus helemaal niet volgens haar. Vrouwen zijn hier hoer of maagd, er zit niets tussenin. Lijkt me wat vreemd, even later zegt ze bovendien dat het een machistische samenleving is (dat geloof ik wel) én dat heteroseksuele mensen niet nadenken. We kunnen enkel communiceren in ‘t Spaans, en aangezien mijn talenkennis eerder beperkt is, kan ik haar er niet helemaal over doorvragen. ‘t Wordt dus een beetje cafépraat, onderhoudend desalniettemin. Even later laat Pilar mij een video zien van een tijd geleden. Een beeld van haar ex, met een brok in de keel zegt ze dat ze haar nog altijd mist. Het moet inderdaad niet meevallen lesbisch te zijn in Mexico, zo stel ik me voor. Want dat kinderen hier al kinderen krijgen, zoveel is me al wel duidelijk geworden.

De Dikke Duitser

De Duitse toeriste met de dikke tieten. De Amerikaanse toeriste zonder manieren. Toeristen zijn over de hele wereld hetzelfde, en altijd even vreselijk. In Puerto Escondido had ik natuurlijk niet anders verwacht, maar vooral als je alleen reist valt het op. Hier zijn surfdudes uit de hele wereld aanwezig. Ze zijn toch allemaal op zoek naar ultieme ervaringen, en ik reken mijzelf daar ook onder. Net zat ik opeens met de oma (in wiens hotel ik de eerste nacht had geslapen voor het luttele bedrag van 90 pesos), haar kleindochter en kind Herman in de auto naar Playa Blanca, een piepklein surfstrandje hier zo’n 20 minuten vandaan. Ze wilde dat me even laten zien. Langs de papayaplantages, tegen de sierra waar de koffie groeit. Hier zijn veel Italianen, die dan bijvoorbeeld een hotel kochten of een café-restaurant bij de zee. Net als de Amerikaanse toeriste loop een Italiaanse vrouw hier rond met alleen maar jurkjes en sieraden aan die ze hier heeft gekocht. Ze denkt dat ze zo local is, ondertussen lachen de locals natuurlijk met haar.

Ik had een soort van droom, zoals een tv-programma dat ik ooit zag over een Nederlands koppel. Ze waren met have en goed vertrokken uit Nederland, verhuisden naar Mexico om er een vervallen hotel over te kopen en door te starten. Veel tegenslag, ramen die na maanden nog altijd niet zijn ingebouwd. Tegenvallende kosten. Zeurende kinderen. Maar de strekking van het verhaal was tof, het leek me wel wat. Maar nu ik in Mexico rondreis en het zie gebeuren, hoeft het al niet meer. Een illusie armer? Of wil ik het wel, maar dan anders?

Mexico 2008

 

Puerto Escondido, Mexico 2008

Mooier, machtiger, indrukwekkender dan ik me kon voorstellen. Ik wilde al jaren naar Mexico, en de afgelopen drie weken heb ik er van kunnen genieten met volle teugen. Kuieren over de zocalo in DF, struinen door de straten van Puebla, balancerend op de bus in Zacatecas, genietend van de golven in Sayulita en Puerto Escondido, sabbelend op de ruwe cacaobonen uit Oaxaca… Mexico is van alles wat en dan nog meer. Om te voorkomen dat ik mezelf teveel een toerist voelde, nam ik vooral foto’s met mijn point-and-shoot. SLR is gesleep, gedoe, een andere status. Wat een vakantie!

 

Bedankt Mick en Wout, Carlos, Sra. Cristina, Juancarlos en… HUGO.

Plaatjes? Klik hier…

De ideale vakantie

Ik had het erover met M eergisteren: wat bepaalt nu eigenlijk of je wel of geen fijne vakantie hebt? Buiten het feit dat iedereen daar uiteraard andere ideeën over heeft, moet er toch een soort ’standaard’ zijn te vinden? Hij beweerde dat hij niet zo sociaal is, misschien meer op vakantie, maar in ieder geval niet zelf actief op zoek gaat naar soortgenoten om zijn lot te delen. Ik merkte op, dat als je alleen op vakantie gaat, je dan heel gemakkelijk contact krijgt. Soms met vervelende gevolgen, omdat opnieuw blijkt dat ze geld van je willen. Maar een andere keer is het alleen maar plezierig. Andere toeristen ontmoeten is dan af en toe net zo leuk als ‘locals’ (overigens af en toe overschat, om die te ontmoeten…) 

In Turkije ontmoette ik een Française en haar knappe vriend. Hij was bijna twee meter lang, ik ben zijn naam vergeten. Ik kan me nog goed herinneren dat ik vooral haar inpalmde, om hem voor me te winnen. Op een avond zouden we met drieën een terras doen en wat gaan eten in een restaurantje vlakbij het hotel. Hij kwam alleen de trap af, zich excuserend: sorry dat hij wat later was, zijn vriendin lag nog te slapen. Misschien dat ze later kwam, we zouden alvast iets kunnen gaan eten. We wandelden door het stoffige Pamukkale, terwijl we ons best deden onze moeheid te verbergen tuimelden we van het ene naar het andere terras. Echt gezellig was het nergens, dus we moesten het vooral van elkaars gezelschap hebben. Maar daar had ik het absoluut niet moeilijk mee…

Eenmaal aan tafel bleven we lang in de veilige vakantiemodus: van familie naar toekomstwensen, over things to do en vakantiebaantjes. Helaas bleef het allemaal redelijk afstandelijk en correct…

Jaren later was ik met de theatergroep in Costa Rica. Na ons avontuur met Magos del Tiempo, de straattheatergroep uit San José, keerden we dit keer alleen terug naar de hoofdstad om de engelen te spelen. Tweemaal, op een festival. Vervolgens kregen we zomaar een vakantie kado van twee weken in Samara, een idyllisch tropisch oord aan de Caribische Zee. Op een avond ontmoette ik A, een slanke jongen die het blijkbaar meteen op mij had voorzien. We babbelden wat onhandig, ik gebrekkig Spaans en hij enkele Engelse woorden. Gebaren naar het strand… wandelen… kussen, en vertrekken naar ons appartement. Op de tast kregen we toch veel gedaan.