De Duitse toeriste met de dikke tieten. De Amerikaanse toeriste zonder manieren. Toeristen zijn over de hele wereld hetzelfde, en altijd even vreselijk. In Puerto Escondido had ik natuurlijk niet anders verwacht, maar vooral als je alleen reist valt het op. Hier zijn surfdudes uit de hele wereld aanwezig. Ze zijn toch allemaal op zoek naar ultieme ervaringen, en ik reken mijzelf daar ook onder. Net zat ik opeens met de oma (in wiens hotel ik de eerste nacht had geslapen voor het luttele bedrag van 90 pesos), haar kleindochter en kind Herman in de auto naar Playa Blanca, een piepklein surfstrandje hier zo’n 20 minuten vandaan. Ze wilde dat me even laten zien. Langs de papayaplantages, tegen de sierra waar de koffie groeit. Hier zijn veel Italianen, die dan bijvoorbeeld een hotel kochten of een café-restaurant bij de zee. Net als de Amerikaanse toeriste loop een Italiaanse vrouw hier rond met alleen maar jurkjes en sieraden aan die ze hier heeft gekocht. Ze denkt dat ze zo local is, ondertussen lachen de locals natuurlijk met haar.
Ik had een soort van droom, zoals een tv-programma dat ik ooit zag over een Nederlands koppel. Ze waren met have en goed vertrokken uit Nederland, verhuisden naar Mexico om er een vervallen hotel over te kopen en door te starten. Veel tegenslag, ramen die na maanden nog altijd niet zijn ingebouwd. Tegenvallende kosten. Zeurende kinderen. Maar de strekking van het verhaal was tof, het leek me wel wat. Maar nu ik in Mexico rondreis en het zie gebeuren, hoeft het al niet meer. Een illusie armer? Of wil ik het wel, maar dan anders?
