Op bezoek bij mijn zus maak ik een wandeling met mijn moeder… en de hond. Het is een beetje druilerig in Zaandam, we passeren een wijk waar twee enorme flatgebouwen met de binnenkort met de grond worden gelijk gemaakt. Een vrij bizar decor dus. Tussen twee geparkeerde auto’s herken ik de resten van een uiteengespatte verloren (gestolen?) telefoon. Ik loop erlangs, maar zeg tegen mijn moeder “Misschien werkt het nog wel, laat ik hem maar meenemen.” Thuisgekomen pruts ik het ding weer in elkaar, alles werkt nog perfect. Maar ik kan natuurlijk niet aan de telefoon, ik weet de pincode niet. De SIM-kaart van mijn moeder erin, een beetje rondneuzen… ‘MA06′, daar moeten we wel iemand mee te pakken kunnen krijgen. En ja hoor, “Dat is de gsm van Robin, mijn zoon. Waar woont u, dan kan ik hem komen halen.” Even later staat het ventje samen met een vriendje voor de deur. Hij blaakt van geluk, ik vraag nog hoe het is gekomen dat hij zijn gsm kwijt was. “Verloren toen ik achterop de brommer zat.” Ah ja natuurlijk, dat klinkt heel logisch. Zijn vriendje staat een paar meter verder maar roept me toe “Dat doet niemand meer in Nederland hoor!” “Nee, bedankt”, zegt Robin, terwijl hij me enthousiast de hand schudt. “Echt bedankt.”
Toen ik de telefoon van de straat raapte had ik hem eigenlijk gewoon willen weggeven of in ieder geval willen houden. Maar de blijdschap van deze puber, dat had ik niet willen missen, voor geen goud.
