Sinds we met ons bedrijf zijn verhuisd van Woluwe naar Diegem neem ik de metro niet vaak meer. Toen dus iedere dag, voor twee jaar aan een stuk bijna. In de groezelige gang van het station naar de metro stond iedere dag opnieuw een aantal zwervers. Een Zuidamerikaanse vrouw met gitaar, een Vlaamse man met hond, een schreeuwerige alcoholiste. Als ik geen haast had, gaf ik hen een euro of wat minder. Blijkbaar deden veel mensen dat, zo vergaren zij hun dagelijkse kostje. Niemand die zich daaraan stoorde.
Er was eens een overijverige medewerker van de MIVB, die haar werk zelfs tijdens een romantisch weekend in Parijs niet kon loslaten. Ze liep ook in de lichtstad de metro in en werd getroffen door een bandopname die door de luidsprekers schalde. “Gelieve de zwervers in de Parijse metro niets te geven, zo houdt u het systeem in stand. De metro bedankt u.” Met gloeiende oortjes keerde Sylvie terug naar Brussel. Zou dat geen fantastisch idee zijn, om die mededeling ook door de Brusselse metro te laten schallen? Met opgeheven hoofd en gedecideerd stapte ze op maandagmorgen richting het kantoor van haar baas. “Sylvieke, wat een prachtidee. We zullen die zwervers voortaan ontmoedigen en de metro uitsturen.” Een kus van de meester en een bank vooruit.
Wat een rotidee. Uit het Sarkozy-Frankrijk stellen wij u voor: de verjagende bandopname in de metro. En waar moeten deze brave mensen nu naartoe? Door ze te verjagen, lossen we hun problemen niet op. Ze zullen gewoon ergens anders opduiken. En ik hoop, dat op die nieuwe plek evenveel mensen ervoor zorgen dat ze hun dagelijkse kostje bij elkaar kunnen scharrelen.
