Goed, aan de kust van Somalië, een land zonder regering, hebben de piraten niets te verliezen. Ze kapen het ene na het andere koopvaardijschip. In Terzake komt vanavond een hoge pief van het Belgische leger uitleggen wat er aan gedaan kan worden. Er zijn drie opties, zo zegt hij:
1) we blijven hetzelfde doen, dat betekent een veilige corridor creeëren zodat de schepen kunnen passeren zonder dat ze worden gekaapt (eh… dit werkt dus niet, want er is alweer een schip gekaapt)
2) we belegeren de kust, maar dat is onwettig (dus dan kan ook niet)
3) we doen niets (is dat uberhaupt een optie?)
Kortom: deze sukkel weet niets beter te bedenken. Op naar de actie Atlanta, die in Europees verband binnenkort wordt gelanceerd. Maak me vooral wakker als dat iets oplevert…
Nee, na dertien jaar voel ik me nog altijd niet beter dan anderen. Ik heb veel geleerd. Ik ben veel te weten gekomen over hoe het mechanisme in elkaar steekt. Hoe mensen elkaar beïnvloeden, en hoe ze elkaar proberen de loef af te steken. Een gevangenis is een maatschappij op microniveau. Met harde wetten en regels, die je gemakkelijk overtreedt als je nieuw binnenkomt. Logisch natuurlijk, ze staat nergens geschreven en je komt ze door schade en schande te weten. Drugs en alcohol? In alle soorten en maten te verkrijgen. Je hoeft er niet eens moeite voor te doen om ermee in aanraking te komen. Sterker nog, ze duwen het door je strot en als je vriendelijk bedankt, kun je nog eens een trap nakrijgen.
Dertien jaar cel doet vreemde dingen met een mens. Ik sliep niet, maar rustte af en toe uit. Ik at niet, maar voedde mezelf. Ik liep niet, maar liet me wandelen van de ene naar de andere plek. Ik dacht niet langer na, maar probeerde me te dwingen mijn hersens te gebruiken. Mensen denken soms dat een gevangenis luxe biedt, zoals mogelijkheden om te studeren, lezen, verdiepen… Bij mij werkte het averechts.
Ik werd er moordlustig van, en bij tijden agressief. Niet letterlijk, maar in mijn hoofd. Begon te prutsen aan een plekje op mijn rechterknie dat me begon tegen te staan. Tot bloedens toe probeerde ik een (denkbeeldig?) gezwel te verwijderen, tot ik met angstzweet in mijn nek mezelf tot de orde moest roepen. Ja, ik moest echt tegen mezelf roepen zodat ik mezelf niet het ergste aandeed.
Nuttig
Maak jezelf nuttig, onmisbaar, gewild, zodat mensen omkijken als je langsloopt. Ook al ben je zo lelijk als de nacht, toch luisteren ze naar je. Ook al ben je te zwaar, mensen lachen om je grappen. Mensen kijken uit naar je komst en zijn teleurgesteld als je opstapt. Vergeef ze, want hun leven is te eenvoudig. Zij weten niet beter dan het leven van anderen te bewonderen, alleen op die manier wordt hun eigen leven de moeite waard. Ze stellen zich een ander leven voor, dromen dagelijks over belevenissen die ze zouden kunnen hebben. Kleed jezelf niet zoals anderen dat doen, want voor je het weet ga je verloren in de massa. En dan kijkt niemand meer om. Integendeel. Dan kijkt iedereen dwars door je heen.
“Nee, ik ben meteen op hen toegestapt. Ik heb gevraagd of ze wilden stoppen met die mensen lastig te vallen. Ze zaten daar met een kleine van nog geen drie jaar oud denk ik. Ik weet niet wat de aanleiding was.” De politieagent grijpt met een verbeten grimas naar zijn voorhoofd. De druppels zweet parelen langs zijn slapen. “Ziet u, ik ben nooit iemand geweest die zaagt over de jeugd van tegenwoordig. Maar twintig jaar jeugdcriminaliteit doet je toch wel even slikken. En dat is licht uitgedrukt. “Ik realiseerde maar half wat er gebeurde toen ik terug op mijn plaats ging zitten. Opeens slaat een van de jongeren die we net uit de bus hadden gezet, de ruit aan diggelen. Ik kon me het gewoon niet voorstellen.”
