Gisteren zag ik een interessante documentaire op Canvas over een gezin dat een jaar lang ging proberen leven zonder gebruik te maken van olie, of daarvan gemaakte produkten. Dat levert heel wat ongemakken op: geen tandenborstel, plastic verpakkingen in de supermarkt, geen auto (want ook geen brandstof), …
Aan het begin van het programma zegt een van de zoontjes: “Daar heb ik geen verstand van”, als zijn vader hem zegt dat het de laatste dag is dat ze met de auto rijden. Later volgen pijnlijk grappige momenten in dagboekvorm, van de moeder, de kinderen, John Webster zelf. In de supermarkt verklaart iedereen hem voor gek, bijvoorbeeld als hij vraagt of er ook onverpakt toiletpapier wordt verkocht. We zijn met z’n allen zo gewend geraakt aan het gebruik van plastic! Ik heb al eens gedacht gewoon een plastic doos van thuis mee te nemen, zodat ik aan de charcuterie mijn vleeswaren en kaas kan meenemen. Maar volgens mij kijken ze dan ook verbaasd op…
Een andere avond zag ik een goedbedoelde maar mijns insziens mislukt project in Nederland. Bij ieder winkelbezoek word je wel een draagtas aangeboden, de programmamakers gingen op zoek naar een alternatief. In plaats van gewoon een herbruikbare stoffen tas van thuis mee te nemen naar de supermarkt (dat doe ik toch al jaren, en ik ben niet bepaald een geitenwollensok) gingen ze naar een eco-tassenfabriek in het zuiden van het land. Die konden papieren tassen leveren (met een deel nieuw, een deel herbruikt papier) met een logo erop gedrukt. Eh… inkt? Papieren tas? Hoe lang gaat die dan weer mee? Enfin, het kwam erop neer dat iedereen in eenzelfde winkelstraat werd verlost van de plastic tassen, in ruil voor de papieren tassen. Een beter idee zou het volgens mij zijn, gewoon al het winkelende publiek ervan te overtuigen al die plastic tassen in te ruilen voor een eigen tas! Gemiste kans?
