Het boek van Renate Rubinstein over het joods-Palestijnse conflict leek mij een behoorlijk evenwichtig beeld te scheppen van de situatie. Uiteraard gedateerd, maar veertig jaar later blijft de basis van het conflict dezelfde. Het is alsof de huisbaas plotseling tegen de huurder zegt: en nu wegwezen. Joden in Israël doen het volgende met de nederzetttingen: ze komen wonen temidden van Palestijnen, breiden uit, vervolgens moeten de Palestijnen maar weer naar elders vertrekken.
Rubinstein interviewt een groot aantal getuigen, intellectuelen, bewoners van beide partijen. Ze stelt ook een oplossing voor: de enige uitweg of oplossing uit de volledig geëscaleerde situatie zou zijn, om de Palestijnen Palestina te geven, de Joden hun beloofde land (=Israël). Maar het zou moeten beginnen met de erkenning door de Joden van het probleem. Het boek sluit af met een giftige brief, geschreven door iemand die Rubinstein met de grond gelijk maakt. Dat verbaasde mij, maar de gemoederen lopen nog altijd hoog op aan beide kampen, wat er ook gezegd wordt.
Feit is, dat er nog altijd geen oplossing is – er zijn nog altijd aanslagen, terreur en ellende. Onze gidsen die ons vorige maand door Jeruzalem leidden, spraken zeker geen Hebreeuws. En dan de Israëlische danser die met trots vertelt over zijn land, die begrijpt dat hij drie jaar in het leger moest… wat een verknipt land! Ik heb me voorgenomen een recent boek aan te schaffen, misschien eens neuzen in de boekhandel. Iemand een tip?
