Mexico, de matriarchale maatschappij?

Pilar vertelde dat de meeste vrouwen in Mexico niet nadenken. Ik had een mooi idee over de matriarchale maatschappij in Mexico, maar dat klopt dus helemaal niet volgens haar. Vrouwen zijn hier hoer of maagd, er zit niets tussenin. Lijkt me wat vreemd, even later zegt ze bovendien dat het een machistische samenleving is (dat geloof ik wel) én dat heteroseksuele mensen niet nadenken. We kunnen enkel communiceren in ‘t Spaans, en aangezien mijn talenkennis eerder beperkt is, kan ik haar er niet helemaal over doorvragen. ‘t Wordt dus een beetje cafépraat, onderhoudend desalniettemin. Even later laat Pilar mij een video zien van een tijd geleden. Een beeld van haar ex, met een brok in de keel zegt ze dat ze haar nog altijd mist. Het moet inderdaad niet meevallen lesbisch te zijn in Mexico, zo stel ik me voor. Want dat kinderen hier al kinderen krijgen, zoveel is me al wel duidelijk geworden.

There goes my last threat to heterosexuality

(de rokende zusters van Marge, als Homer ’s morgens naakt voorbijloopt)

Met alle realitytelevisie na het Nederlandse Big Brother: Paradise Island, The bachelor, Expeditie Robinson… werd er een programma aan het lijstje toegevoegd waarin gays in het middelpunt staan. In Heren maken de man, oorspronkelijk overigens geen Vlaams tv-programma, staan vijf homo’s centraal. Elk heeft zijn eigen specialiteit. Styling (zucht), culinair, wellness (Geloof in jezelf), alles komt aan bod. En hoewel ‘t keer op keer clichés bevestigd, kijkt de gemiddelde televisiekijker er graag naar. En uiteraard is het een beetje aapjes kijken. “Kijk die grappige homo eens”. Toch stuit mij dit soort programma’s tegen de borst. Waarom? zullen sommige mensen zich afvragen. Dit is toch waar de emancipatie om draait, om eigen televisieprogramma’s, waarin we onze eigen aard herkennen? Jawel, maar dit station zijn we lang geleden al gepasseerd. Ik hoef niet zo nodig gillende jeanetten op de beeldbuis die haar knippen, nagels lakken, weten welke wijn te drinken bij welk gerecht, of het juiste dasje bij het juiste pak kunnen strikken.

Een ander voorbeeld van televisie, weliswaar een dramaserie, maar het maakt duidelijk wat ik bedoel. Six feet under brengt Amerikaans televisiedrama van de bovenste plank, niet op zijn minst door de boeiende verhaallijnen en interessante personages. Een van de hoofdpersonages is homo en heeft een relatie met een stoere politieagent. Hij worstelt met zijn identiteit en alle facetten van die worsteling worden doorheen de serie afgewerkt. Andere relaties in de serie lopen op de klippen, groeien, veranderen, herbeginnen: bij dit personage is het niet anders. Dit zegt iets over de visie van de televisiemakers: Ja, homo’s zijn ook maar gewone mensen. Wij hebben niet een speciale bar of bejaardentehuis nodig (onlangs voorgesteld in Schoten: het eerste roze bejaardentehuis… pfff), we komen er wel eens, maar verder hebben wij dezelfde problemen als de rest van de wereld.

Iemand die homoseksueel is, hoeft geen kapper, stylist of wellnessadviseur te zijn, hij of zij kan net zo goed journalist, politicus of politieagent worden. Terwijl de dagelijkse realiteit dat al laat zien, hinkt de (commerciële) televisie hierin nog wat achterop. Zodat Heren maken de man de homo nog teveel druktin de hoek waar hij zich eigenlijk met de emancipatie had proberen uitwerken: het clichébeeld. Nee dames en heren, de jeanet van vandaag is volwassen geworden. We gedragen ons misschien anders in bed, in veel andere zaken zijn we precies hetzelfde als iedereen.