Visueel Voedsel

3 april 2008

Nuttig

Ingedeeld onder: Nieuws — thomasvreriks @ 8:36 am
Tags: , ,

Nuttig

Maak jezelf nuttig, onmisbaar, gewild, zodat mensen omkijken als je langsloopt. Ook al ben je zo lelijk als de nacht, toch luisteren ze naar je. Ook al ben je te zwaar, mensen lachen om je grappen. Mensen kijken uit naar je komst en zijn teleurgesteld als je opstapt. Vergeef ze, want hun leven is te eenvoudig. Zij weten niet beter dan het leven van anderen te bewonderen, alleen op die manier wordt hun eigen leven de moeite waard. Ze stellen zich een ander leven voor, dromen dagelijks over belevenissen die ze zouden kunnen hebben. Kleed jezelf niet zoals anderen dat doen, want voor je het weet ga je verloren in de massa. En dan kijkt niemand meer om. Integendeel. Dan kijkt iedereen dwars door je heen.
 
“Nee, ik ben meteen op hen toegestapt. Ik heb gevraagd of ze wilden stoppen met die mensen lastig te vallen. Ze zaten daar met een kleine van nog geen drie jaar oud denk ik. Ik weet niet wat de aanleiding was.” De politieagent grijpt met een verbeten grimas naar zijn voorhoofd. De druppels zweet parelen langs zijn slapen. “Ziet u, ik ben nooit iemand geweest die zaagt over de jeugd van tegenwoordig. Maar twintig jaar jeugdcriminaliteit doet je toch wel even slikken. En dat is licht uitgedrukt. “Ik realiseerde maar half wat er gebeurde toen ik terug op mijn plaats ging zitten. Opeens slaat een van de jongeren die we net uit de bus hadden gezet, de ruit aan diggelen. Ik kon me het gewoon niet voorstellen.”

2 april 2008

Dit is een overval

Ingedeeld onder: Zonder categorie — thomasvreriks @ 9:37 am
Tags: ,

200709141189750028_704941.jpg

Het gebeurde een paar jaar geleden, maar als ik dan nog eens iets hoor over criminaliteit of erover nadenk, herinner ik het me nog heel goed. Ik ben onderweg rond middernacht naar Club Geluk (what’s in a name). Twee gasten lopen vlak achter me, een van hen trapt op mijn hakken. Ik kijk verbaasd om, zeg zelfs sorry en dan blijkt dat het de bedoeling was … Onmiddellijk voel ik dat ze mij hebben uitgekozen om te pesten. Ze giechelen wat, mijn hart klopt al in mijn keel, maar ik zie genoeg mensen om mij heen om stevig door te stappen. Ze blijven me op de hielen en ik denk dat ze of veel hebben gedronken, of iets hebben gebruikt. Ik draai me om en vraag wat ze moeten. Ze reageren vijandig en mompelen iets onduidelijks. Of … ik ben het gewoon vergeten. Hoe vaak ik mezelf niet heb vervloekt! Mezelf kwalijk genomen dat ik niet een ervan in zijn ballen heb getrapt. Waarna de andere zou afdruipen, wel te verstaan. Want als hij mij dan ook zou toetakelen … nee, zo zou het niet moeten gaan. Maanden later riep diezelfde kerel mijn moeder binnen in een kledingzaak toen we die passeerden. Gewoon, als reclamepraatje. De schrik sloeg me alweer om ‘t hart. Ik had toen naar hem willen toestappen, hem alsnog zijn vet geven. Maar ik heb het maar gewoon zo gelaten. 

Ik wil geen schrik hebben, nergens ter wereld. Niet in Mexico City, niet ’s avonds laat, niet ’s morgens vroeg. Misschien toch die karatelessen overwegen?

Blog op Wordpress.com.