Een mooie ontdekking van een fascinerende Amerikaanse schrijfster: Kathy Acker. Ze maakte bewerkingen van Shakespeare, met verwijzingen naar incest, pornografie, feminisme. Eigenlijk maakte ze vooral van mannenboeken, mannenliteratuur, mannengedoe: vrouwenboeken, met belangrijke vrouwenkarakters. Voordien was seksualiteit vooral iets dat mannen aanbelangde: Acker kwam er openlijk voor uit dat ze dol was op seks, onderzocht hoeken, gaten en krochten om te ontdekken wat ze eigenlijk graag wilde. Een prachtig moment in de documentaire is als haar (ex?)vriendin vertelt dat ze een piercing had laten zetten door haar schaamlippen. De motor op, voor het stoplicht geeft ze toe dat de pijnscheuten haar ook zin geven in seks. De vriendin vreest voor haar leven, als ze optrekt en kreunt alsof ze klaarkomt.
Kathy was een prachtige vrouw, intelligent, had lak aan veel kritiek die haar werk te verdragen kreeg. Toen kanker werd vastgesteld en haar beide borsten moesten worden afgezet, weigerde ze om zich over te geven aan de traditionele geneeskunde. Ze zocht haar heil bij Chinese kruidendokters, alternatieve therapieën. Het mocht niet baten: in 1997 verloor ze de strijd alsnog.
“We don’t have a clue what it is to be male or female, or if there are intermediate genders. Male and female might be fields which overlap into androgyny or different kinds of sexual desires. But because we live in a Western, patriarchal world, we have very little chance of exploring these gender possibilities.”
Hier een deel van de docu.
Sinds we met ons bedrijf zijn verhuisd van Woluwe naar Diegem neem ik de metro niet vaak meer. Toen dus iedere dag, voor twee jaar aan een stuk bijna. In de groezelige gang van het station naar de metro stond iedere dag opnieuw een aantal zwervers. Een Zuidamerikaanse vrouw met gitaar, een Vlaamse man met hond, een schreeuwerige alcoholiste. Als ik geen haast had, gaf ik hen een euro of wat minder. Blijkbaar deden veel mensen dat, zo vergaren zij hun dagelijkse kostje. Niemand die zich daaraan stoorde.
Er was eens een overijverige medewerker van de MIVB, die haar werk zelfs tijdens een romantisch weekend in Parijs niet kon loslaten. Ze liep ook in de lichtstad de metro in en werd getroffen door een bandopname die door de luidsprekers schalde. “Gelieve de zwervers in de Parijse metro niets te geven, zo houdt u het systeem in stand. De metro bedankt u.” Met gloeiende oortjes keerde Sylvie terug naar Brussel. Zou dat geen fantastisch idee zijn, om die mededeling ook door de Brusselse metro te laten schallen? Met opgeheven hoofd en gedecideerd stapte ze op maandagmorgen richting het kantoor van haar baas. “Sylvieke, wat een prachtidee. We zullen die zwervers voortaan ontmoedigen en de metro uitsturen.” Een kus van de meester en een bank vooruit.
Wat een rotidee. Uit het Sarkozy-Frankrijk stellen wij u voor: de verjagende bandopname in de metro. En waar moeten deze brave mensen nu naartoe? Door ze te verjagen, lossen we hun problemen niet op. Ze zullen gewoon ergens anders opduiken. En ik hoop, dat op die nieuwe plek evenveel mensen ervoor zorgen dat ze hun dagelijkse kostje bij elkaar kunnen scharrelen.
