Wij betalen graag veel om er wat beter uit te zien. Of om lekker te ruiken. We komen uit bed en we beginnen eraan, aan ons toilet. Het doet me altijd denken aan gepoederde pruiken aan het Franse hof, voor mij heeft onze hedendaagse douche-en-deodorant sessie niets met een toilet te maken.
Om lekker te ruiken, laten we ons verleiden door schaars geklede, jonge, bij voorkeur gebruinde topmodellen. Zijn zijn het op wie we willen lijken, dus kopen we de door hun aangeprezen producten maar al te graag. We geven honderden euro’s uit aan toiletwater. Zodat we een glimp van hun glans overnemen.
Wie bepaalt eigenlijk wat lekker ruikt? Bloemen ruiken lekker, in de natuur. Maar op een bevallige vrouwenhals? Is het niet een beetje vreemd dat het op zo’n plek naar iets anders ruikt dan mens? Maar nee, een mens mag niet worden geroken. Ik herinner me een vriendje dat ’s morgens uit bed sprong met de historische woorden: “Ik ga even mijn tanden poetsen, dan kunnen we daarna gaan kussen.” Het gaat dáárover, over de schaamte die van ons verwacht wordt als het gaat over onze lichaamsgeurtjes. Bij mij was de zin al over voordat hij terug in bed kroop.
