Nice, the Sony HX1 camera… Just the first hour and I like it already. Too bad Sony is not too supportive for Macintosh, what’s that all about? Anyway, performance of the camera itself is awesome.
panoramic view office Sony HX1
20 oktober 2009
19 oktober 2009
You get what you deserve
Waarom is iedereen eigenlijk verbaasd? Het is toch niet zo verwonderlijk dat er mensen rondlopen die lukraak andere mensen vermoorden, simpelweg omdat het mogelijk is? Stel, je woont in een gemiddeld klein stadje in Amerika. Je ouders schelden elkaar eens graag de huid vol, om het minste of geringste krijg je een uitbrander. Bad luck, daar kun je niets aan helpen. Je leert mensen kennen op school, soms kom je bij je klasgenootjes over de vloer maar je verdiept je liever in Warcraft op je computer. Per dag besteed je veertien, zestien uur aan dat spel. Je gaat erin op, weet vrienden en vijanden te maken en te verbazen in deze virtuele wereld.
Op een dag sta je op voor dag en dauw, je vindt een kalasnikov in de kast van je vader. Voor de lol stap je met het geladen geweer in de auto en schiet wat om je heen. Gevolg: je leven is om zeep, zelfs al heb je jezelf niet neergeschoten. Voortaan word je geleefd door instanties, overheden en gevangenisdirecteurs.
Maar de vraag die hierachter schuilt, en veel belangrijker is: hoe komt een individu zover? Wat brengt hem of haar zo ten einde raad, dat hij levens van onschuldige medeburgers in gevaar brengt, of simpelweg ten einde brengt? In eerste instantie moeten we de hand in eigen boezem steken. Hoe komt een kind aan een wapen? Waarom vragen we ons dan af waarom er rotzooi van komt?
14 oktober 2009
5 oktober 2009
De boer op
Het is wel eens onwennig geweest om op bezoek te komen bij de familie. Ik zie mezelf als kleine jongen, we naderen de landweg waaraan mijn favoriete oom woont. Het is hier dat we kalfjes geboren zagen worden, we reden samen het land op om te hooien. We zochten samen kievitseieren, dronken verse melk, hop, zo, vers uit de koe een kan in. Als het even blijft staan, komen de vetsporen bovendrijven. Op het petroleumstel staat een stukje suddervlees te pruttelen.
Oom S. was familie, maar ik voelde me nooit visite. Hier kwamen we thuis. We gooiden een plastieken bootje het kanaal in en vermaakten ons de hele dag kostelijk. Op het veld leek het licht, de lucht, de tijd oneindig.
Wat een gemis. Hoe benauwd is de stad niet, in vergelijking met de weide waarop de koeien grazen.
13 september 2009
BELLS Bollywood
In het weekend van 4, 5 en 6 september deed Theater Tol nog maar eens een thuiswedstrijd: opnieuw met de Indiase dansers uit Engeland, zoals we al eerder deden op Trafalqar Square in Londen. Vrijdagavond volledig verregend, maar zaterdag en zondag was het weer prachtig. Het publiek was zeer enthousiast!
28 augustus 2009
Ik heb je lief, mijn lachend lief
Ik heb je lief, zo lief dat het zeer doet, mijn lief…
De Vadder
Uit: De Morgen
Nederland censureert Freddy De Vadder
De West-Vlaamse komiek Freddy De Vadder ziet een tweede voorstelling op het cultuurfestival in het Nederlandse Heeze afgelast. Reden? De organisatie vond de eindscène van de voorstelling ‘Icoon’ zo ranzig dat ze Freddy niet willen terug laten komen.
De vrouw, de dochter en haar hondje
In de gewraakte slotscène neemt Freddy De Vadder, niet bepaald bekend om zijn subtiele humor, de bourgeoisie op de korrel. Hij beschrijft zijn nette, burgerlijke buurvrouw met haar nette tuin en mooie kleren. Maar dan slaat de sfeer om en dringt de wereld van Freddy door in de wereld van de schone schijn. Freddy ‘poept’ de buurvrouw op de keukentafel en neemt daarna ook nog haar dochter, de oma en het hondje onder handen.
Verdeelde reacties
Vooral over dat laatste struikelde de vereniging. Nochtans wisten ze wat voor vlees ze in de kuip hadden. De organisatie wilde De Vadder immers boeken op basis van YouTube-filmpjes die ze hadden gezien en die in dezelfde stijl zijn opgemaakt.
En Teeuwen dan?
Bostyn verwijst ook naar Hans Teeuwen, die qua humor in dezelfde hoek zit als Freddy De Vadder. “Hans Teeuwen is waanzinnig populair in Nederland. Dus toen we tegen de organisatie argumenteerden dat Teeuwen toch hetzelfde doet, kregen we als antwoord: ‘Teeuwen moeten we hier dan ook niet hebben’.”
Het preutse Nederland
Nederland stond lang bekend als het land van ‘vrijheid blijheid’, waar veel, zoniet alles in alle openheid kon besproken worden. Een imago dat recentelijk al vaker onder druk kwam te staan, en dat met deze beslissing nog maar eens wordt ontkracht. Het lijkt er op dat Nederland een preutse weg is ingeslagen en niet-politiek correctie humor niet meer kan waarderen.
(edp)
28/08/09 13u23
27 augustus 2009
Inglourious Basterds
Een spaghetti western. Een anachronistisch oorlogsverhaal. De joodse wraak op de nazis. De nieuwste film van Tarantino bestookt je van alle fronten, maar is op geen enkele manier een klassieke vertelling. Met z’n allen hebben we genoeg oorlogsfilms gezien om te weten dat wat hier gebeurt, de historische verhalen totaal niet respecteert. Als je daaraan gewend bent, zoals je ogen moeten wennen aan het donker, is het een heerlijke rollercoaster. We jagen door het Franse platteland, bezet door de nazi’s tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een Franse familie verbergt een Joodse familie maar de ‘Jodenjager’ is hen al op het spoor. Een familielid, Shosanna, ontsnapt en begint een tweede leven in Parijs als uitbaatster van een kleine bioscoop. En laat een hoge nazi-officier nu net die bioscoop uitkiezen om er een heldenfilm te draaien over een topsoldaat. Goebbels, de propagandaminister van het Derde Rijk gaat er aanwezig zijn en ook der Führer zelf. De uitbaatster ziet haar kans schoon om een snood plan te ontwikkelen.
Ik was niet geheel overtuigd door de leider van de Basterds, gespeeld door Brad Pitt. Een leuk accentje, een grappig karakter, maar dat blijft geen volledige film staande. Voor het overige is de prent misschien wel de beste van Tarantino totnogtoe. Hilarisch, met verrassende wendingen en een boeiend plot. Dit is een knap verhaal, slechts lichtjes gebaseerd op karakters die we al zo goed kennen van andere films. De verschillende talen en accenten zijn boeiend, al was het mij niet helemaal duidelijk waarom een Engelse hoge militair moet meewerken aan de operatie ‘Kino’. Maar chapeau voor Tarantino, die geen genoegen neemt met Amerikaanse acteurs die proberen Duitser te zijn zonder de taal te spreken. Het kan dus wél.
12 augustus 2009
Tassie jatten
Soms zou ik een tas van iemand willen jatten. Gewoon, om te kijken of ik ermee wegkom. Ik zit op de trein en schat mijn kansen in. Twee plaatsen verder zit een volslanke vrouw van ergens achter in de vijftig uit het raam te staren. Haar man zit ertegenover en ziet er geenszins een snelle uit. Zij heeft zo’n zagerige zeur in haar stem en een zucht na iedere vier woorden. Als we de E19 oversteken, waar tijdens de spits uiteraard file staat, steunt ze: ‘Ik rij ni meer gère met dun otto. Dur is altait iet.’ Van zo’n vrouw succesvol de tas pikken, dat moet toch zalig zijn? Ze kijkt vast de hele dag VTM en heeft alsnog op ieder programma opmerkingen.
Bij aankomst in Antwerpen Centraal een snelle greep, doorrennen naar beneden, de open deuren uitspringen, verder over het perron naar de trams. Je tussen de forensen begeven en opgaan in de massa tot thuis. Om daar tot de lullige ontdekking te komen dat er maar 10 euro in haar portefeuille steekt.
De maakbaarheid van het nieuws
Ik heb Het zijn net mensen gelezen van de Nederlandse journalist Joris Luyendijk, een interessante analyse van het onvermogen van de media om ons objectief nieuws te brengen. Luyendijk werkte voor NRC Handelsblad, de Volkskrant en het Journaal. Hij zat lange tijd in het Midden-Oosten en schetst een ontluisterend beeld van de media. Zijn vaststelling is dat we dankzij de media een totaal vertekend beeld krijgen van conflicten die we denken te kennen. Hoe komt dat? Vooral door de media zelf, en door de allesoverheersende dictatuur van de lees- en kijkcijfers.
Neem het conflict tussen de Palestijnen en de Joden in Israël – Palestina. De Israëli beschikken over een professioneel persbureau, dat na aanslagen van de Palestijnen in gang schiet. Persberichten worden voorbereid, anchors selecteren precies datgene wat Israël hen opdraagt. Het Westerse Israël sluit ook dicht aan bij wat we kennen: het is ‘onze’ cultuur en gedachtenwereld. Dan de Palestijnen. Met precisie worden ze gebombardeerd en als er burgerslachtoffers vallen, krijgen we die meestal uitgebreid in beeld. Maar achter hen staat geen professioneel persapparaat en tientallen knappe koppen om de toegestroomde journalisten te bedienen. Gevolg: de journalist moet zelf op zoek, in een wereld die hem minder bekend is, en misschien zelfs minder genegen. Israël komt dus per definitie als overwinnaar uit de mediastrijd. So far persvrijheid.
Een ander voorbeeld is de Golfoorlog. Het beeld van de Iraakse bevolking die toestroomde op een plein in Bagdad om het standbeeld van Saddam omver te halen, staat op ons netvlies gebrand. Maar wat gebeurt er als we uitzoomen? Het blijkt een geregisseerd stukje toneel te zijn van een klein groepje, terwijl de rest van de platgebombardeerde stad reddeloos toekijkt.
De media zouden af en toe gewoon moeten toegeven, zo concludeert Luyendijk, dat het onmogelijk is om antwoord te geven op de vraag ‘Hoe is de situatie nu in X, na de moord op president Y?’ Bijvoorbeeld omdat het land waar het nieuws vandaan komt, een dictatuur is. Je stapt daar niet zomaar naar iemand toe om te vragen hoe hij of zij zich voelt. Als je al aan een visum geraakt om het land binnen te komen, vind je gewoon niemand die je wil vertellen hoe de vork in de steel zit, ook al beheers je de taal van de getuige. Hij of zij loopt simpelweg het risico te worden ‘opgeruimd’ na de getuigenis.
Luyendijk geeft een verhelderende kijk op de werking van de media in een geglobaliseerde wereld. Een absolute aanrader voor wie de maakbaarheid van het nieuws wil leren kennen.
