Ik ben via Lynda.com InCopy aan ‘t leren. Fijn fijn! Ben gek op nieuwe programma’s, vooral als het ook nog goed werkt. Nu kunnen copywriter en art director / graphic designer samenwerken zoals het hoort. Toch moet ik er nog wel wat tijd insteken: inchecken, uitchecken, assignments… het is niet allemaal één-twee-drie geleerd.

… keep them in the dark and feed them shit

Shit maat… wat is dat hier allemaal. Een collega die uitvliegt tegenover een voltallig team… De gemoederen raken verhit, iemand stuift op. Soms is zoiets wel fijn, maar meestal niet. Ik heb zo’n beetje het idee dat het voorkomen kan worden door betere communicatie. En waren wij niet een communicatiebureau?

Kijk aan… het is gedaan met de regering van Yves Leterme. Hij heeft krampachtig geprobeerd de kerk in het midden te houden, maar het is dan toch naar één kant doorgeslagen. Niemand kon er nog een touw aan vastknopen. Wat wil wie nu eigenlijk? Je begint je dan toch af te vragen of een regering tout court noodzakelijk is. Als we zo lang kunnen functioneren zonder, schaf het dan maar af. Te kort door de bocht, uiteraard. Zes miljoen Vlamingen, vier miljoen Walen: voor België bleek Leterme het niet te kunnen bolwerken.

Guy Verhofstadt heeft zijn vingers er niet aan gebrand. Twee ambtstermijnen lang heeft hij gedaan alsof hij de communautaire problemen zou oplossen, maar het is niet gelukt. Dus werd de kiezer teleurgesteld, kwam er simpelweg geen oplossing. In juni 2007 behaalt het kartel CD&V/NVA een daverende overwinning. Veel voorkeurstemmen voor Yves Leterme, ook. In augustus van datzelfde jaar levert Leterme zijn formatieopdracht in, daartoe gedwongen door de tegenstelling tussen de Franstalige en Nederlandstalige onderhandelaars. In september worden er deelakkoorden afgesloten over socio-economische dossiers, maar de hete hangijzers over de staatshervorming blijven onopgelost…

In november 2007 eisen de CD&V en kartelpartner NVA meer toegevingen van de Franstaligen. Water bij de wijn, door beide kanten. In december vraagt de koning Verhofstadt om de formatie definitief tot stand te brengen. De discussie over de staatshervorming blijkt echter voor iedereen een harde dobber. Er wordt een werkgroep Staatshervorming geïnstalleerd, een Raad van Wijzen… Alles om uit de impasse te geraken. Want ondertussen is er nog altijd geen regering.

In maart 2008 is er dan eindelijk een regeerakkoord, zowaar met een begroting in evenwicht en maatregelen om de koopkracht en de pensioenen te verhogen. Leterme I is een feit en stelt zich ten doel om tegen 15 juli een communautair akkoord af te sluiten.

Op 14 juli vertrekt Yves Leterme om 23.00 uur op audiëntie bij de koning om het ontslag van zijn regering aan te bieden. Ondanks alle inspanningen en doorzettingsvermogen stelt hij vast dat de timing van het regeerakkoord niet kon worden gerespecteerd. De tegengestelde visies tussen de gemeenschappen zijn niet te overbruggen, zo zegt de eerste minister.

En nu? Opnieuw naar de stembus? Je hoeft geen groot politiek inzicht aan de dag te leggen om te weten dat de extreme partijen (Lijst Dedecker, Vlaams Belang) hier garen bij spinnen. Het is te gemakkelijk om alle schuld in de schoenen van Leterme te schuiven. De Franstaligen bleven hardnekkig vasthouden aan toegevingen, waardoor een staatshervorming niet kon worden gerealiseerd. België in bestaanscrisis? De federale staat lijkt zich inderdaad naar de afgrond te rijden, is niet in staat zichzelf te hervormen. Niemand vindt vandaag een oplossing. Om een krachtdadig sociaaleconomisch beleid uit te voeren, zal eerst het communautair spook moeten worden bedwongen. Door rechts of links, door Franstalig of Nederlandstalig: door iedereen samen. Sesamstraat leerde ons dat toch al, samenwerken?

Een vat vol herinneringen draai ik open als ik voet aan land zet op Texel. De smaak van opgroeien, een te zwaar en volwassen meisje dat plompverloren bovenop mij ligt en denkt dat ik al volgroeid ben. Het woord ‘emballage’ begrijpen, en me dan pas realiseren dat prachtige woorden niet altijd betekenen dat het tof werk is. Een kampeerboerderij met een Duits meisje waarop je denkt verliefd te zijn, een muffe caravan waarin je logeert. Een goedkope kersentaart kopen van het eerste geld dat je hebt verdiend. Op de fiets, tandem, Sting op de walkman, niemand in de duinen. Verliefd op de konijnen, fazanten, lepelaars, maar ook op de zeilinstructeur die alleen maar aandacht heeft voor de jonge meisjes. Platvissen, milieubesef en dode of halfzieke konijnen. Ontluikende gevoelens die je liever nog even uitstelt.

Zoute lippen, straffe wind en pijnlijke kuiten. Verdwalen in de duinen na een flinke wandeling, met J. mensen aanspreken alsof je uit het buitenland komt. Veel, veel Duitsers. Ieder excuus is goed om nog een sigaret te roken buiten, maar ze smaken je eigenlijk absoluut niet. ‘Ratjetoe’ eten bij de buren, driemaal rond het huis rennen om nog een bord boerenkool te kunnen eten, sigaren in de peut om er fakkels mee te maken. Heimelijk verlangen om met M. te stoeien in de verste duinpan, toch maar braaf langs zijn zus wandelen. Het pad af, Chris en Margriet, veel zon en af en toe regen.

Pa de Jong met een koelbox vol vis. Beppe met Kerstmis en oma bij de kachel, tijdens een wilde vakantie van ‘t dak afspringen, het zwembad in. Wendy verrassen en een heel diner cadeau krijgen tijdens een lang weekend. Those were the days!

Blij om te ontdekken dat ik opnieuw geinteresseerd ben om yoga en Pilates lessen te volgen. Deze keer is het niet bij Elsie, omdat de lessen samenvallen met mijn fotografie. Maar een (duur) abonnement bij de fitness onder het kantoor van tmp.adcomms moet me wel gemotiveerd houden. Bovendien ben ik zeer tevreden over de lessen en er is een sauna voor achteraf…

Blijf weg van de bruiloft. Daar zijn twee mensen die je niet wilt spreken. Er is een oom die moppen tapt, een tante die een zelf vertaald liedje zingt, een oma die iedereen aanklampt en zegt: ‘Dat ik dit nog mag meemaken’.

Er komt een ex die alle flessen op tafel ziet en denkt: dat is niet genoeg. Er zijn kinderen die rennen, schreeuwen, stampen, vallen en naar huis worden gebracht. Er zijn mannen die de barsten in elkaars schouders slaan. Er zijn zwermende vrouwen met minder genade dan guillotines. Er is een passant die spijbelt van een crematie. Er is iemand die het bos in loopt, glas in de hand, en nooit meer wordt gezien.

(INGMAR HEYTZE, uit: ELDERS IN DE WERELD)

Dat rijke mensen maar vreemde wezens zijn. Of mensen die eerst nog niet, maar later wel veel geld verdienen. Waarmee we dan eigenlijk op zo’n beetje iedereen uitkomen. Hoe gaat ‘t? Als we een beetje verdienen, kunnen we ook maar een beetje uitgeven (in principe, want je wilt niet de mensen over de vloer krijgen die op krediet kopen…), bijvoorbeeld aan eten, wonen, uitgaan. Als dat beetje meer wordt, geven we meer uit. We komen wat kilo’s aan, want al dat eten dat we extra kopen zet zich onverbreideld om in calorieën, en die in vet. Dus we blijven dat geld met ons meedragen. Totdat… we op ons digitale tv-scherm of plasmatoestel teveel programma’s zien met heel gezonde mensen, of realityprogramma’s met heel ongezonde mensen. Dan realiseren we ons dat die zuurverdiende kilo’s eraf moeten. Dus we gaan voor een peperduur maar inmiddels betaalbaar geworden abonnement bij de sportschool, en de kilo’s vliegen eraf.

hoe ouder hoe dikker

hoe rijker hoe vetter

Tiens, beter weinig blijven verdienen zeker?

Een prachtige campagne, gemaakt voor een Franse ngo.

http://adsoftheworld.com/media/print/pain_without_borders_africa?size=_original