Op een citytrip naar Barcelona kocht ik eens een boek in het Engels, Catalaans en Spaans met recepten uit Barcelonese restaurants. El Bulli zit er ook tussen, bovenstaande recept is van een van de andere restaurants. Het vlees is doodnormale steak, het gaat om het garnituur. Het is een deconstructie van patatas bravas. Patatjes koken en halveren, aïoli maken met eidooier, zout, peper, azijn, water, knoflook en olie, tomatensaus opsmukken met gehakte, platte peterselie en zeezout. Monteren, zoals dat met een mooi woord heet, en smikkelen maar.

Belangrijkste vraag is vandaag: wat gaat er nu gebeuren. In wiens handen voelt het volk zich wel vertrouwd. In de 30 jaar dat jij de rigoureuze scepter zwaaide, was er geen plaats voor oppositie. Je regeerde met ijzeren hand en Amerika aan je zijde. Voorzichtig drukken de VS nu uit dat ze liever niet willen dat je het volk onderdrukt, maar het is te laat.

Morgen komt er een miljoen op straat. Nu pantservoertuigen en tanks, straks vreedzame betogers die verandering opeisen. Ze schuwen de grote woorden niet: “Ik blijf hier totdat Moebarak vertrekt.” Ze nemen geen genoegen met het aftreden van een kabinet, met een nieuwe eerste minister die voor jobs en democratie moet zorgen. Onder jouw bewind is immers niemand te vertrouwen.

De Jasmijnrevolutie in Tunesië, Egypte volgt. Het enige wat de betogers willen is dat je vertrekt, Hosni Moebarak. Het is onvoldoende de minister van binnenlandse zaken te laten opstappen.

Obama belt met Erdogan van Turkije, koning Abdullah van Saudi Arabië en David Cameron in Engeland. Hoe gaat zo’n telefoongesprek, denk je? “Zeg, wat is dat allemaal daar in Egypte? Kun je niet eens praten? Wat gebeurt er eigenlijk precies?”

We zitten er met onze neus bovenop. Al Yazeera, Twitter, Facebook, BBC… we zien alles gebeuren vanop de eerste rij. Maar krijgen we iets gedaan? Hebben we invloed?

Beste film: de thriller Black Swan, The Social Network, The King’s Speech, The Fighter, Inception, The Kids Are All Right, 127 Hours, Toy Story 3, de western True Grit en de misdaadfilm Winter’s Bone. Beste actrice maken kans: Annette Bening, Nicole Kidman, Nathalie Portman, Jennifer Lawrence, Michelle Williams. Beste acteur: Javier Bardem, Jeff Bridges, Jesse Eisenberg, Colin Firth, James Franco. Beste regisseur: Black Swan, The Fighter, The Kings’s Speech, The Social Network, True Grit. Beste niet-Engelstalige inzending: Biutiful (Mexico), Dogtooth (Greece), In a Better World (Denmark), Incendies (Canada, met in een van de hoofdrollen de Belgische actrice Lubna Azabal), Outside the Law (Hors la loi, Algerije). Beste documentaire: Exit through the Gift Shop, Gasland, Inside Job, Restrepo, Waste Land.

Kijkt u reikhalzend uit naar de uitreiking? Meer op http://oscar.go.com/

In Nederland werd het ‘gedoogregering’. Nederland kreeg geen regering samengesteld uit de grootste partijen en dus werd Geert Wilders aan boord getrokken.

Notabene: is dit nu een verschil tussen Nederland en België? Of stemmen er meer serieuze mensen in Nederland dan in België? Met ‘Oh, oh, Cherso’ vers in het achterhoofd lijkt me dat onwaarschijnlijk.

Gisteravond kreeg ik bij een stukje langzaam gegaarde eendenborst een crumble van tarwe met een zalfje van zwarte knoflook. Het duurde even voordat ik de afzonderlijke componenten in de maaltijd kon onderscheiden en waarderen. Ik moest zelfs nog eens aan de vriendelijke dienster vragen wat ik precies aan het eten was. Toen bedacht ik me: de eendenborst is heerlijk, goed mals, perfecte cuisson. Een lekker sausje erbij (nee, het hoeft niet altijd sinaasappel te zijn) en ik ben een tevreden eter. Tarwe en knoflook kan mij wel bekoren, het bleek in dit gerecht een mooie combinatie met de eendenfilet. Het voegt echter niets aan het gerecht toe dat het crumble en zalf is (daarbij, zwarte zalf, dat was bij ons in huis vroeger trekzalf, tegen stinkende wonden).

De rest van de maaltijd was minder bewerkt. Als voorgerecht een vitello tonnato ‘upside down’, wat zoveel betekende als een carpaccio van rauwe tonijn met verse tartaar van kalfsvlees. Een zoutige saus maakte het gerecht compleet. Mooie variatie, goede smaken. Als dessert een creme brulee met koffie, zalfje (!) van ananas en een spierwitte quenelle sorbet. Crumble van amandel maakte het naar mijn smaak wat overcompleet.

Ik pleit voor een nieuw soort moleculaire keuken. We hebben geëxperimenteerd, onderzocht, smaken verbonden en prachtige combinaties gevonden. En nu terug naar de basis. Sauzen mogen lichter, met minder boter en meer lucht. Ik wil me niet voortdurend afvragen wat ik eet, ik wil genieten van een goed stuk vlees, vis of groente, de rest is complementair. Een beetje circus en wat spektakel aan tafel mag best. Als het maar geen kermis wordt.

Geproefd: Flamant Dining, Antwerpen