Much has been said and written about the iPhone. Some tech-savs complain about the poor quality of the sound during calls, dropped phone calls for no reason, stuck phone after ending a call. I own an iPhone 3G and I must say, no complaints at all. I really wonder what the disappointed people do with their phones what’s so different. Or are they expecting more? Every now and then, something that was not supposed to happen, happens with my call or phone. But so little! Maybe I am not the heaviest user: answering 8 or 9 calls a day, making 12 calls. But still: I am the happiest person using the thing. Of course, it is not the smallest thing in the world. But if there’s one thing I would complain about, it would be the expensive rates on mobile internet in Belgium! I pay 15 euros every month, only to get 50 MB of data in/out return. My definite wish would be, to make that so much cheaper. I mean, you buy the fancy thing not only to make calls, no, you want to use the internet everywhere you go. And not for 400 euros a month (as was my first bill after buying the iPhone). So yes to conditional sale, finally in Belgium as well.

Aanstaande donderdag begin ik met de repetities van De presidentes van Werner Schwab. Ik regisseer drie vrouwen, heb deze tekst voorgesteld omdat ik het in 1993 heb gezien bij de Trust en er volledig door gevangen was. Wat een kracht, de pure eenvoud van de verbeelding, hierover gaat het theater. Ik hoop dat mijn acteurs de (moeilijke) tekst kunnen appreciëren…

Michael Jackson – wie heeft er geen mening over. Verguisd door de wereld, omdat hij kinderen zou hebben misbruikt. Meer op de voorpagina’s en in de showbizzbulletins door zijn bizarre levensstijl dan door zijn muziek. Failliet, verloren, gestorven door een gevaarlijke cocktail aan medicijnen. Een neef van mij was er vroeger zot van. Ik kon zijn muziek maar matig waarderen. Pas later, toen ik ging studeren, danste ik tot diep in de nacht op Thriller, Dirty Diana en Billy Jean. Voor mij was Jackson een vrolijke, tikje vreemde kerel.

Na het zien van This is it, de film die werd gemaakt uit repetities voor wat zijn laatste show had moeten worden, kom ik tot de conclusie dat de arme man niet gelukkig aan zijn einde is gekomen. Schuchter, schuifelend, schor, maar hij doet het toch maar. Als de eerste tonen van de weergaloze hits weerklinken, spring ik verheugd op. Dit is popmuziek, dit staat in ons geheugen gebeiteld. En het klinkt goed!

De film die nooit gemaakt had moeten worden (omdat de concertreeks ongetwijfeld beter verfilmd had kunnen worden) begint met emotionele behind-the-scenes van dansers uit de hele wereld die hun droom konden waarmaken: dansen met MJ. Tot tranen toe geroerd, maar deze beker mag aan mij voorbijgaan. Een beetje erover, naar mijn idee.

Het is verdienstelijk dat MJ toch een menselijk gezicht krijgt in de documentaire. Vooral in de scènes waarmee hij praat met zijn muzikanten blijkt hij heel professioneel, maar ook lief. Hij danst nog altijd erg goed en weet de juiste spirit te creëren voor zijn grootste hits. Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat hij zijn beste tijd heeft gehad. Zijn gehavende gezicht… hoe leuk was zijn uiterlijk vroeger niet! En zijn zoetgevooisde ‘Heal the world’, de zoetsappige quotes om onze planeet te redden (het is al te laat…) kunnen me eigenlijk gestolen worden. Een aardig document voor fans, that’s it. En een onvergetelijke herinnering aan zijn fantastische platen. Worth every penny.

Twintig procent van de nieuwe oogst van frietaardappelen is aangetast door stootblauw. Stootblauw ontstaat doordat de aardappelknol beschadiging oploopt tijdens de oogst en door drukplekken die tijdens de bewaring ontstaan. Hierdoor moet tijdens het schillen meer van de aardappel worden weggesneden, en blijft er dus minder over om frieten van te snijden.

bron:  Diepvriesfriet duurder door slechte aardappelen.

Een mooie ontdekking van een fascinerende Amerikaanse schrijfster: Kathy Acker. Ze maakte bewerkingen van Shakespeare, met verwijzingen naar incest, pornografie, feminisme. Eigenlijk maakte ze vooral van mannenboeken, mannenliteratuur, mannengedoe: vrouwenboeken, met belangrijke vrouwenkarakters. Voordien was seksualiteit vooral iets dat mannen aanbelangde: Acker kwam er openlijk voor uit dat ze dol was op seks, onderzocht hoeken, gaten en krochten om te ontdekken wat ze eigenlijk graag wilde. Een prachtig moment in de documentaire is als haar (ex?)vriendin vertelt dat ze een piercing had laten zetten door haar schaamlippen. De motor op, voor het stoplicht geeft ze toe dat de pijnscheuten haar ook zin geven in seks. De vriendin vreest voor haar leven, als ze optrekt en kreunt alsof ze klaarkomt.
Kathy was een prachtige vrouw, intelligent, had lak aan veel kritiek die haar werk te verdragen kreeg. Toen kanker werd vastgesteld en haar beide borsten moesten worden afgezet, weigerde ze om zich over te geven aan de traditionele geneeskunde. Ze zocht haar heil bij Chinese kruidendokters, alternatieve therapieën. Het mocht niet baten: in 1997 verloor ze de strijd alsnog.

“We don’t have a clue what it is to be male or female, or if there are intermediate genders. Male and female might be fields which overlap into androgyny or different kinds of sexual desires. But because we live in a Western, patriarchal world, we have very little chance of exploring these gender possibilities.”

Hier een deel van de docu.

Watch more results on this page.

Grab the nearest book.
Open it to page 56.
Find the fifth sentence.
Post the text of the sentence in your journal along with these instructions.
Don’t dig for your favorite book, the cool book, or the intellectual one: pick the CLOSEST.

Een kwart van de West-Vlaamse en de Limburgse ouders in onze enquête zegt al eens vrijaf te hebben genomen tijdens de examens van de kinderen.

Ingrediënten (6 personen)

2 kilo pomodori of pruimtomaten
3 blikjes geconcentreerde tomatenpuree
2 groentebouillonblokjes
zout, peper, verse kruidentuil (rozemarijn, tijm, laurier, etc.)
bos bleekselderij
400 g wortels
1 courgette
1 aubergine
3 uien
4 tenen knoflook, gepeld en klein gesneden
olijfolie
500 g gemengd gehakt

Uien en knoflook aanfruiten in wat olijfolie. Groenten klein snijden: blokjes tomaten, puree, aubergine, courgette, wortels toevoegen. Kruidentuil, bouillonblokjes, kop water toevoegen en laten pruttelen. Op smaak brengen.
Flinke pot water koken voor de pasta. Kaas raspen. Spaghetti of andere pasta gaar koken (7/8 minuten, 2 minuten voor verse pasta). Afspoelen onder koud water, scheutje olijfolie toevoegen, opdienen.

Sinds we met ons bedrijf zijn verhuisd van Woluwe naar Diegem neem ik de metro niet vaak meer. Toen dus iedere dag, voor twee jaar aan een stuk bijna. In de groezelige gang van het station naar de metro stond iedere dag opnieuw een aantal zwervers. Een Zuidamerikaanse vrouw met gitaar, een Vlaamse man met hond, een schreeuwerige alcoholiste. Als ik geen haast had, gaf ik hen een euro of wat minder. Blijkbaar deden veel mensen dat, zo vergaren zij hun dagelijkse kostje. Niemand die zich daaraan stoorde.

Er was eens een overijverige medewerker van de MIVB, die haar werk zelfs tijdens een romantisch weekend in Parijs niet kon loslaten. Ze liep ook in de lichtstad de metro in en werd getroffen door een bandopname die door de luidsprekers schalde. “Gelieve de zwervers in de Parijse metro niets te geven, zo houdt u het systeem in stand. De metro bedankt u.” Met gloeiende oortjes keerde Sylvie terug naar Brussel. Zou dat geen fantastisch idee zijn, om die mededeling ook door de Brusselse metro te laten schallen? Met opgeheven hoofd en gedecideerd stapte ze op maandagmorgen richting het kantoor van haar baas. “Sylvieke, wat een prachtidee. We zullen die zwervers voortaan ontmoedigen en de metro uitsturen.” Een kus van de meester en een bank vooruit.
Wat een rotidee. Uit het Sarkozy-Frankrijk stellen wij u voor: de verjagende bandopname in de metro. En waar moeten deze brave mensen nu naartoe? Door ze te verjagen, lossen we hun problemen niet op. Ze zullen gewoon ergens anders opduiken. En ik hoop, dat op die nieuwe plek evenveel mensen ervoor zorgen dat ze hun dagelijkse kostje bij elkaar kunnen scharrelen.

Even schetsen: uit het referendum in Antwerpen (35% van de Antwerpenaren brengt een stem uit) blijkt dat 60% tegen de komst van de Lange Wapper is, de brug over de Schelde, ‘dat ding met 18 baanvakken waardoor fijn stof over de mensen zal neerdalen’. Het stadsbestuur brengt dus een negatief advies uit over de bouw van de brug aan de Vlaamse regering.

Terecht, uiteraard. Maar hoe reageert Kris Peeters? Door te schermen met liefst 7 werkgroepen, die het geheel nog eens fijntjes zullen onderzoeken, en 1 comité, dat de tracékeuze moet gaan verantwoorden. Peeters denkt dat dit de enige mogelijke manier is om tot landing te komen van het aartsmoeilijke dossier.

Volgens mij durft er niemand een keuze te maken, want de uitslag van het referendum wordt niet echt geïnterpreteerd. Er worden opnieuw zaken uitgesteld, het hele dossier raakt ondergesneeuwd door nog maar eens nieuwe dossiers, vol met reacties van huisartsen, burgers, politici, politologen, mediatici en betweters. De oppositie wet de messen, want dit is geen politiek, dit is een houding van dédain, briest Annick De Ridder (het boycot-de-Zeeuwse-mossel VLD meisje).
Wanneer gaat hier nu wie een keuze durven maken? Hoeveel onderzoek moet er nog gepleegd worden om uit te maken wat de stad nodig heeft? Voor alle duidelijkheid: van mij mag die brug er komen.