De presidentes (1)

Aanstaande donderdag begin ik met de repetities van De presidentes van Werner Schwab. Ik regisseer drie vrouwen, heb deze tekst voorgesteld omdat ik het in 1993 heb gezien bij de Trust en er volledig door gevangen was. Wat een kracht, de pure eenvoud van de verbeelding, hierover gaat het theater. Ik hoop dat mijn acteurs de (moeilijke) tekst kunnen appreciëren…

Page 56 meme

Grab the nearest book.
Open it to page 56.
Find the fifth sentence.
Post the text of the sentence in your journal along with these instructions.
Don’t dig for your favorite book, the cool book, or the intellectual one: pick the CLOSEST.

Een kwart van de West-Vlaamse en de Limburgse ouders in onze enquête zegt al eens vrijaf te hebben genomen tijdens de examens van de kinderen.

Spaghetti bolognese – de echte

Ingrediënten (6 personen)

2 kilo pomodori of pruimtomaten
3 blikjes geconcentreerde tomatenpuree
2 groentebouillonblokjes
zout, peper, verse kruidentuil (rozemarijn, tijm, laurier, etc.)
bos bleekselderij
400 g wortels
1 courgette
1 aubergine
3 uien
4 tenen knoflook, gepeld en klein gesneden
olijfolie
500 g gemengd gehakt

Uien en knoflook aanfruiten in wat olijfolie. Groenten klein snijden: blokjes tomaten, puree, aubergine, courgette, wortels toevoegen. Kruidentuil, bouillonblokjes, kop water toevoegen en laten pruttelen. Op smaak brengen.
Flinke pot water koken voor de pasta. Kaas raspen. Spaghetti of andere pasta gaar koken (7/8 minuten, 2 minuten voor verse pasta). Afspoelen onder koud water, scheutje olijfolie toevoegen, opdienen.

De metro uit, en dan?

Sinds we met ons bedrijf zijn verhuisd van Woluwe naar Diegem neem ik de metro niet vaak meer. Toen dus iedere dag, voor twee jaar aan een stuk bijna. In de groezelige gang van het station naar de metro stond iedere dag opnieuw een aantal zwervers. Een Zuidamerikaanse vrouw met gitaar, een Vlaamse man met hond, een schreeuwerige alcoholiste. Als ik geen haast had, gaf ik hen een euro of wat minder. Blijkbaar deden veel mensen dat, zo vergaren zij hun dagelijkse kostje. Niemand die zich daaraan stoorde.

Er was eens een overijverige medewerker van de MIVB, die haar werk zelfs tijdens een romantisch weekend in Parijs niet kon loslaten. Ze liep ook in de lichtstad de metro in en werd getroffen door een bandopname die door de luidsprekers schalde. “Gelieve de zwervers in de Parijse metro niets te geven, zo houdt u het systeem in stand. De metro bedankt u.” Met gloeiende oortjes keerde Sylvie terug naar Brussel. Zou dat geen fantastisch idee zijn, om die mededeling ook door de Brusselse metro te laten schallen? Met opgeheven hoofd en gedecideerd stapte ze op maandagmorgen richting het kantoor van haar baas. “Sylvieke, wat een prachtidee. We zullen die zwervers voortaan ontmoedigen en de metro uitsturen.” Een kus van de meester en een bank vooruit.
Wat een rotidee. Uit het Sarkozy-Frankrijk stellen wij u voor: de verjagende bandopname in de metro. En waar moeten deze brave mensen nu naartoe? Door ze te verjagen, lossen we hun problemen niet op. Ze zullen gewoon ergens anders opduiken. En ik hoop, dat op die nieuwe plek evenveel mensen ervoor zorgen dat ze hun dagelijkse kostje bij elkaar kunnen scharrelen.

Stijve toestanden

Ik wil me niet te veel ergeren aan mensen in mijn leven. Er is te weinig tijd om je daarmee bezig te houden. Dus moest ik me gisteren enorm verbijten om niet keihard te gaan gillen. Drie mensen moeten worden gefotografeerd, een plaatje bij het praatje in een krant van een klant. Niets kan ze van hun stuk brengen, geen enkel grapje, geen kwinkslag: dit is een serieuze opdracht die tot een goed einde moet worden gebracht. Heeft het ongemak ermee te maken dat ze elkaar niet goed kennen? Zijn ze bang van hun voetstuk te vallen, vooral de baas? Ik klik, zij poseren: voor een boom, een laaghangende tak, wissel van lens. Zij blijven stijf en stram voor zich uitkijken en kunnen alleen een schamel glimlachje rond hun mond krijgen als ik er expliciet om vraag. Het zijn juristen. Zouden ze kakken op een gewoon toilet? Toiletpapier gebruiken? Wel eens uit hun mond stinken? Het ontbreekt mij aan de ervaring om als fotograaf door zo’n stijfheid te prikken, dat moet ik duidelijk nog leren.

De boer op

Het is wel eens onwennig geweest om op bezoek te komen bij de familie. Ik zie mezelf als kleine jongen, we naderen de landweg waaraan mijn favoriete oom woont. Het is hier dat we kalfjes geboren zagen worden, we reden samen het land op om te hooien. We zochten samen kievitseieren, dronken verse melk, hop, zo, vers uit de koe een kan in. Als het even blijft staan, komen de vetsporen bovendrijven. Op het petroleumstel staat een stukje suddervlees te pruttelen.
Oom S. was familie, maar ik voelde me nooit visite. Hier kwamen we thuis. We gooiden een plastieken bootje het kanaal in en vermaakten ons de hele dag kostelijk. Op het veld leek het licht, de lucht, de tijd oneindig.
Wat een gemis. Hoe benauwd is de stad niet, in vergelijking met de weide waarop de koeien grazen.

BELLS Bollywood

BELLS Bollywood, magisch luchtspektakel in het Te Boelaarpark, originally uploaded by FabianArt.

In het weekend van 4, 5 en 6 september deed Theater Tol nog maar eens een thuiswedstrijd: opnieuw met de Indiase dansers uit Engeland, zoals we al eerder deden op Trafalqar Square in Londen. Vrijdagavond volledig verregend, maar zaterdag en zondag was het weer prachtig. Het publiek was zeer enthousiast!

Tassie jatten

Soms zou ik een tas van iemand willen jatten. Gewoon, om te kijken of ik ermee wegkom. Ik zit op de trein en schat mijn kansen in. Twee plaatsen verder zit een volslanke vrouw van ergens achter in de vijftig uit het raam te staren. Haar man zit ertegenover en ziet er geenszins een snelle uit. Zij heeft zo’n zagerige zeur in haar stem en een zucht na iedere vier woorden. Als we de E19 oversteken, waar tijdens de spits uiteraard file staat, steunt ze: ‘Ik rij ni meer gère met dun otto. Dur is altait iet.’ Van zo’n vrouw succesvol de tas pikken, dat moet toch zalig zijn? Ze kijkt vast de hele dag VTM en heeft alsnog op ieder programma opmerkingen.

Bij aankomst in Antwerpen Centraal een snelle greep, doorrennen naar beneden, de open deuren uitspringen, verder over het perron naar de trams. Je tussen de forensen begeven en opgaan in de massa tot thuis. Om daar tot de lullige ontdekking te komen dat er maar 10 euro in haar portefeuille steekt.

De maakbaarheid van het nieuws

Ik heb Het zijn net mensen gelezen van de Nederlandse journalist Joris Luyendijk, een interessante analyse van het onvermogen van de media om ons objectief nieuws te brengen. Luyendijk werkte voor NRC Handelsblad, de Volkskrant en het Journaal. Hij zat lange tijd in het Midden-Oosten en schetst een ontluisterend beeld van de media. Zijn vaststelling is dat we dankzij de media een totaal vertekend beeld krijgen van conflicten die we denken te kennen. Hoe komt dat? Vooral door de media zelf, en door de allesoverheersende dictatuur van de lees- en kijkcijfers.

Neem het conflict tussen de Palestijnen en de Joden in Israël – Palestina. De Israëli beschikken over een professioneel persbureau, dat na aanslagen van de Palestijnen in gang schiet. Persberichten worden voorbereid, anchors selecteren precies datgene wat Israël hen opdraagt. Het Westerse Israël sluit ook dicht aan bij wat we kennen: het is ‘onze’ cultuur en gedachtenwereld. Dan de Palestijnen. Met precisie worden ze gebombardeerd en als er burgerslachtoffers vallen, krijgen we die meestal uitgebreid in beeld. Maar achter hen staat geen professioneel persapparaat en tientallen knappe koppen om de toegestroomde journalisten te bedienen. Gevolg: de journalist moet zelf op zoek, in een wereld die hem minder bekend is, en misschien zelfs minder genegen. Israël komt dus per definitie als overwinnaar uit de mediastrijd. So far persvrijheid.

Een ander voorbeeld is de Golfoorlog. Het beeld van de Iraakse bevolking die toestroomde op een plein in Bagdad om het standbeeld van Saddam omver te halen, staat op ons netvlies gebrand. Maar wat gebeurt er als we uitzoomen? Het blijkt een geregisseerd stukje toneel te zijn van een klein groepje, terwijl de rest van de platgebombardeerde stad reddeloos toekijkt.

De media zouden af en toe gewoon moeten toegeven, zo concludeert Luyendijk, dat het onmogelijk is om antwoord te geven op de vraag ‘Hoe is de situatie nu in X, na de moord op president Y?’ Bijvoorbeeld omdat het land waar het nieuws vandaan komt, een dictatuur is. Je stapt daar niet zomaar naar iemand toe om te vragen hoe hij of zij zich voelt. Als je al aan een visum geraakt om het land binnen te komen, vind je gewoon niemand die je wil vertellen hoe de vork in de steel zit, ook al beheers je de taal van de getuige. Hij of zij loopt simpelweg het risico te worden ‘opgeruimd’ na de getuigenis.

Luyendijk geeft een verhelderende kijk op de werking van de media in een geglobaliseerde wereld. Een absolute aanrader voor wie de maakbaarheid van het nieuws wil leren kennen.

Het juiste woord

Het verschil tussen het juiste woord en bijna het juiste woord is het verschil tussen bliksem en een glimworm.

Mark Twain