Blijf weg van de bruiloft. Daar zijn twee mensen die je niet wilt spreken. Er is een oom die moppen tapt, een tante die een zelf vertaald liedje zingt, een oma die iedereen aanklampt en zegt: ‘Dat ik dit nog mag meemaken’.
Er komt een ex die alle flessen op tafel ziet en denkt: dat is niet genoeg. Er zijn kinderen die rennen, schreeuwen, stampen, vallen en naar huis worden gebracht. Er zijn mannen die de barsten in elkaars schouders slaan. Er zijn zwermende vrouwen met minder genade dan guillotines. Er is een passant die spijbelt van een crematie. Er is iemand die het bos in loopt, glas in de hand, en nooit meer wordt gezien.
(INGMAR HEYTZE, uit: ELDERS IN DE WERELD)
Dat rijke mensen maar vreemde wezens zijn. Of mensen die eerst nog niet, maar later wel veel geld verdienen. Waarmee we dan eigenlijk op zo’n beetje iedereen uitkomen. Hoe gaat ‘t? Als we een beetje verdienen, kunnen we ook maar een beetje uitgeven (in principe, want je wilt niet de mensen over de vloer krijgen die op krediet kopen…), bijvoorbeeld aan eten, wonen, uitgaan. Als dat beetje meer wordt, geven we meer uit. We komen wat kilo’s aan, want al dat eten dat we extra kopen zet zich onverbreideld om in calorieën, en die in vet. Dus we blijven dat geld met ons meedragen. Totdat… we op ons digitale tv-scherm of plasmatoestel teveel programma’s zien met heel gezonde mensen, of realityprogramma’s met heel ongezonde mensen. Dan realiseren we ons dat die zuurverdiende kilo’s eraf moeten. Dus we gaan voor een peperduur maar inmiddels betaalbaar geworden abonnement bij de sportschool, en de kilo’s vliegen eraf.
hoe ouder hoe dikker
hoe rijker hoe vetter
Tiens, beter weinig blijven verdienen zeker?
Ik ben helemaal gelukkig met mijn nieuwe espressomachine van La Pavoni. Goed, het is een tweedehandsapparaat. Maar het werkt uitstekend! En de websites met commentaar zijn allemaal laaiend enthousiast over het machine. Het is een Professional, in tegenstelling tot het ding dat ik hiervoor had. Zoveel beter met een drukmeter, een prachtig afgewerkt chromen uiterlijk… en bangelijk lekkere koffies dat het maakt! Uiteraard is het een beetje geeky om zo’n ding te hebben. Voor je het weet word je versleten als een snob, maar dat doet me eigenlijk niets. Ja, ik ben een snob en ik drink graag goede koffie. Nee, ik ben geen snob. De echte snobs hebben het nieuwste apparaat van Nespresso, bestellen online hun capsules en krijgen per post de quadri-full colour sjieke folders thuis gestuurd over de laatste zogenaamde koffie-ontdekkingen. Pas op, de koffie is best te drinken. Maar zonder pardon worden de capsules duurder en je kunt geen losse bonen kopen.
Het wordt wel geeky en zelfs nerdy als je sommige websites bekijkt. Coffeegeeks.com, homebarista, je kunt het zo gek niet bedenken of er is wel iemand een topic begonnen met de meest weirde uitwassen. Waarover praten zij? Over thuis branden van bonen, want dat is toch écht het lekkerst. Over de juiste temperatuur van het water, de juiste filtratie, de manier van aanstampen van de koffie… Ho, wat doe ik nu? Ik surf al naar de website om een koffiemolen te bestellen, want ook een collega zegt tegen me dat het echt niet te doen is om al gemalen koffie te gebruiken in zo’n prachtig espressomachine. Gisteren heb ik vier schitterende espresso’s gemaakt. En nee, ik heb er geen enkele van weggesmeten, ze allemaal smakelijk uitgedronken.
Tuurlijk zou ik het ook wel eens willen proberen, dat zelf branden. Maar het schijnt nogal wat stankoverlast te geven, dat gaat me toch wat te ver. *pruttelt lekker verder*
Morgen en vrijdag zijn we met de theatergroep nog eens op pad. Dit keer gaat de reis naar Nederland, niet zo ver zou je denken, maar dat is buiten Groningen gerekend. Die reis gaat namelijk wel vier uur duren. Eemshaven… daarna val je van de wereld af moeten mensen vroeger gedacht hebben. Het gaat fris zijn, om daar boven in de lucht te hangen. Misschien neem ik toch best mijn camera mee, om wat kiekjes te nemen voor het geval het mijn enige keer in mijn leven gaat zijn dat ik daar kom.
Een aantal dingen op het genotslijstje:
* boeken sorteren in mijn nieuwe boekenkast
* rotzooi de kelder in
* koffiemachine kopen en weer lekkere koffietjes zetten van bonen die ik zelf kies en laat malen
Ik beken, ik ben gemakzuchtig. Ik woon in een appartement met een lift, op de derde verdieping. Hoewel ik me heb voorgenomen de trap te nemen toen ik er kwam wonen, denk ik nu al snel: maar ik heb een zware tas bij me, dus nu gaat ‘t niet (twee pakken melk en een zakje noten) … maar ik heb nu hard gewerkt en de trap is me net teveel (een gewone maandag op ‘t werk). Zo is er altijd wel een excuus te bedenken. De supermarkt brengt dezelfde luierik in me naar boven. Zelf een komkommer snijden? Tomaten pellen, op het vuur met kruiden om een tomatensaus te maken? Veel lekkerder, maar ik grijp toch graag naar de kant-en-klaar gesneden groente. Het moet eens gedaan zijn. Vanaf vandaag geef ik er niet langer aan toe.
Al op heel jonge leeftijd wordt ons aangeleerd om dromen te hebben. We moeten ze nastreven, maar de kans is groot dat we ze nooit zullen bereiken. Met z’n allen jagen we ze na, in de tredmolen zoals de rest van de wereld. Hectisch, angstig, egoïstisch. Sportief, elkaar aanmoedigend of juist niet. Onze grootste droom kan gaan over de liefde, over een bepaalde job, over het bereiken van de allerhoogste top. Maar soms vergeten we dat we de droom al hebben geleefd. Kijken we pas achterom als de herinnering te hevig is vervaagd.
In een heel kleine wereld zou alles gemakkelijk zijn. We zouden elkaar snel aanspreken op fouten en tekortkomingen. We zouden geen moeite hebben om direct te zeggen wat we ervan vinden. Maar hoe dichtbij camera’s, web en journalisten van over de hele wereld ons ook brengen, de afstand lijkt alleen maar groter te worden. We durven amper te spreken met onze medereizigers op de trein, maar bespieden wel de buurvrouw. We willen alles weten over onze medemensen, maar huiveren bij de gedachte om er rechtstreeks mee te spreken.
Kun je dat opnieuw leren? En heeft dat dan te maken met kennismaken met je innerlijk? Moet het echt zo zweverig worden, of is het eigenlijk helemaal niet zo ver van wat we nu doen?
Het is geen moeite om van een goede situatie iets bijzonders te maken. De echte levensgenieter maakt zelfs van een onbenullig normale toestand een speciale gelegenheid. Zonder champagne, zonder kaviaar, maar met de blote handen en creativiteit. Daarin ligt de échte dagelijkse uitdaging!
Sommige mensen voelen zich ook altijd slecht over van alles en nog wat in de wereld. Alles, maar dan ook werkelijk alles kan een reden zijn om te beginnen klagen. Als het warm is, is het altijd te warm. Koud, altijd te koud. Regenachtig, te nat. Het water is altijd te nat en de wereld geeft gelukkig altijd genoeg redenen om te klagen. Is dat de inborst van de gemiddelde Vlaming? Ben ik er extra gevoelig aan?
Een nieuwe werkplek, een nieuw uitzicht. Maar na twee dagen is het al verpest door iemand die niets anders doet dan klagen. Het zou nog niet zo vervelend zijn, als hij het voor zich zou houden. Het kan over het weer gaan, zoals hierboven, over een jas die hij te lang draagt, een winkel die te ver weg is, een collega die hem niet bevalt…
Ondertussen dwalen mijn gedachten af naar andere oorden. Geen kantoor meer, maar mijn eigen huis. Ik surf voor een weekendje uit naar de website van Chalet des Hirondelles. Een foto van de keuken, die zich in het sousterrain bevond, slingert me in een beweging terug naar een andere wereld. Die van Benny en Nicole, yogaweekenden, Wimke, lange avonden met rokerige whisky en veeleisende klanten. Maar ook naar het plezier van het koken, klaarmaken van de ontvangstzaal en de kleine ergernissen naar het personeel. En hoe heette die vrouw ook alweer die meekwam met haar zwarte Vito? Wat een plezier had ik toen in mijn werk, ook al was het maar spielerei. Nooit had ik toen gedacht dat ik op een bureau terecht zou komen.
Ik ging van Utrecht naar Antwerpen en borg mijn dromen op. Zo voelt het toch achteraf. Een nieuwe toekomst met journalistiek gloorde aan de horizon, in welk avontuur ik mij met veel plezier stortte. Schrijven voor een krant, dat was een nieuwe droom. Met succes: mijn artikels werden bijna dagelijk gepubliceerd. Tot ik nog andere dromen wilde invullen. Theater, op reis, geweldige ervaringen stuk voor stuk. En nog altijd mag ik mij erop verheugen zo nu en dan de hort op te gaan met de theatergroep. Zoals straks weer. Dromen mogen blijven, en een stukje ervan realiseren van tijd tot tijd is misschien voldoende?
