Canada

Het is nog een eindje weg, maar het is leuk om naar uit te kijken: we gaan met de theatergroep naar Canada volgend jaar juli. Ik wil al jaren naar Canada, om de natuur, de steden, de mensen. Als het allemaal waar is wat ik erover hoor, is het een geweldig land. Tijd dus, om het zelf uit te zoeken!

Ik heb al veel fantastische plekken kunnen zien dankzij mijn deelname aan Theater Tol. Het is een geweldige club mensen, die prachtige sprookjesachtige voorstellingen spelen op de meest waanzinnige plekken. Denk aan verlaten industriehallen, rivierbeddingen, parken, het strand. We zijn al in Oostenrijk, Nederland, Costa Rica, Engeland, Israël, Griekenland, Duitsland, Polen en India geweest. Dankzij de inzet van de regisseur is het nooit spelen en wegwezen: we kunnen altijd nog wat rondkijken, de sfeer opsnuiven en genieten van land en bevolking. Dat maakt de reizen speciaal. Het is ook heel fijn om te werken in een land dat je niet kent: je leert een heel andere kant kennen.

De presidentes (2)

Alzo, ik regisseer drie enthousiaste vrouwen. Totnogtoe was het tekstverkenning, lezen, proberen, analyseren: gisteren kwam er voor het eerste spel om de hoek kijken. Improviseren met de personages, kijken wat wie hoe zou zeggen. Dat brengt alles in een stroomversnelling: we kijken en luisteren naar elkaar, lachen, proberen andere dingen uit. Al heel voorzichtig worden de karakters opgebouwd. ‘Nee, dat zou Greet niet zeggen’ of ‘Ja, dat klopt met de reacties in het stuk’. Ik plan binnenkort rolinterviews, nog meer oefeningen om het karakter op te bouwen.

enscenering van een Poolse theatergroep van het toneelstuk

Voor mij was het stuk een kennismaking met Theatergroep De Trust in Amsterdam, een groep die nu niet meer bestaat. Er werd nauwgezet gespeeld, grof, en zoals Werner Schwab zelf zegt: de personages zijn de tekst die ze uitspreken. Er valt veel te lachen, hoewel het een triestig gegeven is: drie dames die niet met elkaar, maar ook niet zonder elkaar kunnen leven. Ze dagen elkaar uit in hun fantasieën, die grotesker en fantastischer worden met de minuut. Marietje is de enige die tevreden is met haar rol als WC-ontstopper, een vak waar ze zich volledig aan geeft. Greet en Erna maken hun leven in hun fantasie mooier dan het in werkelijkheid is. Marietje is blij met een blik goulash, een fles bier en een fles parfum uit het toilet.

Het stuk is een van de faecaliëndrama’s van Werner Schwab. De Oostenrijkse auteur was depressief, alcoholisch en kwam op zeer jonge leeftijd aan zijn einde.

Ik mis het wel af en toe, het theater. Ik heb nog altijd veel zin om zelf te spelen en kan enorm genieten van het kijken naar spel.

Waar staan we nu? Al een paar weken verder maar van het stuk is hoegenaamd nog niets te zien. Ik zou willen doorwerken, een paar dagen of weekends achter elkaar. De vrouwen zijn enthousiast maar een werkdag (werkweek) zit altijd in je lijf, probeer dat er maar eens uit te krijgen tijdens een twee uur durende repetitie. Maar we doen ons best. We komen zeker ergens uit.

Verzuring op de trein

Goed, misschien ben ik geen goede partij. Ik kom altijd aan op mijn werk tussen 8.30 en 9.00, soms iets later, niemand die er een probleem van maakt. Misschien zijn er mensen die op een heel exact uur moeten beginnen, ik ben gezegend met een baas die me daarin een beetje vrijlaat. Als ik wat later begin, werk ik ook wat langer door. Natuurlijk vloek ik even als ik door vertraging mijn aansluiting mis in Brussel Noord. Dat gebeurt ongeveer 7 van de 10 keer.

Een collega zat zich gisteren in de trein vreselijk op te winden: uit onderzoek bleek, zo had ze in de krant gelezen, dat liefst 50% van de treinreizigers te laat op zijn bestemming arriveert. Hoeveel minuten? Zes minuten. Mensen, mensen, wat zou je die zes minuten anders kunnen doen dat te laat op je werk komen. Welke belangrijke problemen had je niet kunnen oplossen. Welke heikele kwesties tackelen. Serieus, krijg een leven. Stop met zagen over zo’n onnozel vertraginkje en ga gewoon terug aan het werk. Hou je met iets zinvol bezig. Wel eens buiten de Europese landen geweest? Daar hebben mensen echte problemen. Nee, dat is geen dooddoener. Dat is realiteit.

iPhone crappy phone?

Much has been said and written about the iPhone. Some tech-savs complain about the poor quality of the sound during calls, dropped phone calls for no reason, stuck phone after ending a call. I own an iPhone 3G and I must say, no complaints at all. I really wonder what the disappointed people do with their phones what’s so different. Or are they expecting more? Every now and then, something that was not supposed to happen, happens with my call or phone. But so little! Maybe I am not the heaviest user: answering 8 or 9 calls a day, making 12 calls. But still: I am the happiest person using the thing. Of course, it is not the smallest thing in the world. But if there’s one thing I would complain about, it would be the expensive rates on mobile internet in Belgium! I pay 15 euros every month, only to get 50 MB of data in/out return. My definite wish would be, to make that so much cheaper. I mean, you buy the fancy thing not only to make calls, no, you want to use the internet everywhere you go. And not for 400 euros a month (as was my first bill after buying the iPhone). So yes to conditional sale, finally in Belgium as well.

Panoramic sweep on Sony HX1

Watch more results on this page.

Ik heb je lief, mijn lachend lief

Ik heb je lief, zo lief dat het zeer doet, mijn lief…

Inglourious Basterds

Een spaghetti western. Een anachronistisch oorlogsverhaal. De joodse wraak op de nazis. De nieuwste film van Tarantino bestookt je van alle fronten, maar is op geen enkele manier een klassieke vertelling. Met z’n allen hebben we genoeg oorlogsfilms gezien om te weten dat wat hier gebeurt, de historische verhalen totaal niet respecteert. Als je daaraan gewend bent, zoals je ogen moeten wennen aan het donker, is het een heerlijke rollercoaster. We jagen door het Franse platteland, bezet door de nazi’s tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een Franse familie verbergt een Joodse familie maar de ‘Jodenjager’ is hen al op het spoor. Een familielid, Shosanna, ontsnapt en begint een tweede leven in Parijs als uitbaatster van een kleine bioscoop. En laat een hoge nazi-officier nu net die bioscoop uitkiezen om er een heldenfilm te draaien over een topsoldaat. Goebbels, de propagandaminister van het Derde Rijk gaat er aanwezig zijn en ook der Führer zelf. De uitbaatster ziet haar kans schoon om een snood plan te ontwikkelen.

Ik was niet geheel overtuigd door de leider van de Basterds, gespeeld door Brad Pitt. Een leuk accentje, een grappig karakter, maar dat blijft geen volledige film staande. Voor het overige is de prent misschien wel de beste van Tarantino totnogtoe. Hilarisch, met verrassende wendingen en een boeiend plot. Dit is een knap verhaal, slechts lichtjes gebaseerd op karakters die we al zo goed kennen van andere films. De verschillende talen en accenten zijn boeiend, al was het mij niet helemaal duidelijk waarom een Engelse hoge militair moet meewerken aan de operatie ‘Kino’. Maar chapeau voor Tarantino, die geen genoegen neemt met Amerikaanse acteurs die proberen Duitser te zijn zonder de taal te spreken. Het kan dus wél.

Starbucks in Antwerpen

En jij? Ben jij voor Starbucks all over the world?

Op Facebook werd er al menig pagina aan gewijd: Starbucks in België NU! Mijn collega zweert bij de ‘French roast’. Vorig jaar was het eindelijk zover: op de luchthaven in Brussel opende koffiegigant Starbucks eindelijk twee filialen. Ik vind de koffie nogal duur en snap niet waarom iedereen zoveel heisa maakt over deze McDonalds van de koffie. Globalisering heeft veel voordelen, maar ik ben tegen het idee om over de hele wereld hetzelfde te eten en te drinken. Het doet me denken aan Nederlanders die met de caravan vertrekken naar Spanje, ieder jaar voor drie weken naar dezelfde camping. Patatten mee, vlees laten inblikken bij de slager ‘want je weet nooit wat ze ginds hebben’. Ik kan me nog levendig herinneren hoe blij de Turken waren toen in Istanbul – waar je op de Galatabrug visjes vers uit de Bosporus, op de grill kon eten – de eerste McDonalds opende. Eeuwig zonde!

Er is toch niets leuker dan kennis maken met andere eetgewoonten, andere hapjes als je op vakantie bent? In Puebla, Mexico at ik ‘cemita‘, in feite een soort hamburger. Maar met een vers broodje, een prachtig stuk vlees en veel, veel vers gesneden groente zoals pepers en avocado. Yummy! Maar ik pleit dus niet voor een cemita-restaurant in België, nee!

Ik was een paar jaar geleden in Londen om er in opdracht een citytrip te schrijven. Kun je je voorstellen dat ik er moeite voor moest doen, om restaurants, bars en gelegenheden te vinden die NIET tot een keten behoorden?

Geef mij maar een goede koffiebrander met een toog, waar je de verschillende koffies kunt uitproberen in een straffe espresso. Zoals Corica aan de Kiekenmarkt in Brussel! Het is niet meer dan een toog met een batterij aan koffiemolens, maar de machines zijn nergens zo proper en de verscheidenheid aan koffie is indrukwekkend. Ieder kopje wordt gezet van vers gemalen bonen. Je kunt uiteraard ook bonen kopen.

In Antwerpen is Caffènation aan Hopland, ook een aanrader… Goed donker gebrande bonen, een heerlijk relaxte bediening en een zeer aangename omgeving. Ik ben wel een beetje een koffiegeek, geef ik toe. Bij Panos vraag ik een dubbele ristretto, omdat de gewone ‘espresso’ (die naam daar niet waardig) werkelijk te saai is. In tavernes ben ik vaak teleurgesteld, simpelweg omdat de koffie echt niet smaakt.

Zomergasten

Foto: Kadir van Lohuizen voor NOOR

Marleen van der Linden beet gisteren het spits af voor een nieuwe serie Zomergasten op de Nederlandse televisie. Deze keer uitzonderlijk twee gasten die drie uur televisie mogen vullen: ontwerpersduo Viktor en Rolf. Reikhalzend keek ik uit naar deze aflevering, want ik heb een haat-liefde verhouding met mode. Viktor en Rolf hebben zichzelf verdienstelijk tot brand gebombardeerd de afgelopen jaren. Ze kwamen met een collectie terecht bij H&M, maakten een succesvol parfum en kleedden zelfs koninklijke kindertjes. Mabel… enfin, hoeveel blauw bloed heeft die nou helemaal? Mode, ik weet nooit zo goed wat ik ervan moet vinden. Ik zie wel graag modellen met de nieuwe collecties paraderen, ga nu en dan naar de modeshow van de academie in Antwerpen, kijk ook wel naar de grote namen in Parijs. Ja, ik heb wel interesse voor de creativiteit ervan. Maar ik kan niet goed verdragen dat het toch vooral een zaak blijft van een elitair groepje dat zich het kan veroorloven. Of kunt u schoenen betalen van 1200 euro? Ik niet.

Ideaalbeelden

Bueno, over naar het programma van gisteren. Ze openen de avond met Cinderella uit 1922, een stop-motion filmpje gebaseerd op het sprookje van Assepoester. Knap gemaakt, een leuke keuze. Passeren nog de revue: Ludwig van Visconti, veel dames in monsterlijke kleren, The hours, Yves Saint Laurent en als keuzefilm Maurice. Aan de fragmenten ligt het in ieder geval niet. Maar ik blijf toch wat op mijn honger, eigenlijk al na een dik uur. De interviewster krijgt niet echt een gesprek op gang, niet over mode, niet over de door Viktor aangekondigde ‘ideaalbeelden en hoe je daaraan kunt voldoen’. Het wordt even spannend als ze in tegenstelling tot alle positieve fragmenten, een commercial laten zien die ze negatief bestempelen. Hierin wordt een cliché-homo ten tonele gebracht, die met veel omhaal, janettenherrie en oh’tjes en ah’tjes door het beeld rent. Fout, zeggen Viktor en Rolf, want hierin krijgen homoseksueeltjes weer het stempel waarvan ze zich willen verlossen. Eh, excuseer, zijn jullie niet de vleesgeworden cliché van de homofiel? Jullie hebben ervoor gekozen om een carrière te hebben in de mode. Niets mis mee, het brengt jullie ver, jullie maken prachtige dingen! Dat was de mooiste bijdrage van de avond: beelden van de opera van de Amerikaanse theatermaker Robert Wilson. Rijke, luchtige, glinsterende creaties. Maar loop dan niet te zeuren over een homoseksuele modeontwerper in een commercieel clipje. Reclame gaat over clichés. Communiceert graag met beelden die iedereen kent. Als je je daarover al moet drukmaken…

Cleopatra

Een ander fragment levert tenenkrommende momenten op. Ze laten een stukje zien uit Cleopatra (1963) met Elizabeth Taylor. Op een enorme gouden sfinx wordt ze Rome binnengereden, een massa van miljoenen staat te kijken terwijl duizenden slaven haar binnenrollen. Carnavalesk, megalomaan, enorm. Marleen vraagt: Denken jullie dat zoiets nog mogelijk zou zijn in Nederland? WHATEVER! Wat is dat nu voor vraag? Op de eerste plaats: het is niet meer nodig, tegenwoordig doen we dat met computeranimatie. Verder: welk belang heeft die vraag in godsnaam?
Teleurstellend, deze eerste Zomergasten van het seizoen. Laten we hopen op de beterschap voor volgende week.

Vreemde tijden

Een verjaardag is altijd een beetje terugkijken. Op wat er was, wat er gebeurde en er voorafging. Ik word er een beetje meewarig van, krijg een dubbel gevoel. Een huis verlaten om een nieuw huis te betrekken. De sleutel krijgen van een nieuwe deur.
De King of Pop, die de meeste mensen vandaag alleen nog maar kennen als een mensenschuw, teruggetrokken en wereldvreemd wezen, is vorige week bezweken aan een hartaanval. Deze week zou hij beginnen aan zijn concertreeks, maar dat is er dus nooit van gekomen. Yasmine beroofde zich de dag ervoor van het leven. Het leven is niet zonder risico, maar is het dit waard?
Als de dag te pijnlijk is om te leven, de nacht te fragiel om te slapen. Geen pijn, niets meer voelen. Alleen nog stilte.
Dit is geen triestige verjaardagsoverpeinzing, integendeel. Ik ben gelukkiger dan ooit! Grote hulde aan mijn lief.