iPhone crappy phone?

Much has been said and written about the iPhone. Some tech-savs complain about the poor quality of the sound during calls, dropped phone calls for no reason, stuck phone after ending a call. I own an iPhone 3G and I must say, no complaints at all. I really wonder what the disappointed people do with their phones what’s so different. Or are they expecting more? Every now and then, something that was not supposed to happen, happens with my call or phone. But so little! Maybe I am not the heaviest user: answering 8 or 9 calls a day, making 12 calls. But still: I am the happiest person using the thing. Of course, it is not the smallest thing in the world. But if there’s one thing I would complain about, it would be the expensive rates on mobile internet in Belgium! I pay 15 euros every month, only to get 50 MB of data in/out return. My definite wish would be, to make that so much cheaper. I mean, you buy the fancy thing not only to make calls, no, you want to use the internet everywhere you go. And not for 400 euros a month (as was my first bill after buying the iPhone). So yes to conditional sale, finally in Belgium as well.

Woord van de dag: stootblauw

Twintig procent van de nieuwe oogst van frietaardappelen is aangetast door stootblauw. Stootblauw ontstaat doordat de aardappelknol beschadiging oploopt tijdens de oogst en door drukplekken die tijdens de bewaring ontstaan. Hierdoor moet tijdens het schillen meer van de aardappel worden weggesneden, en blijft er dus minder over om frieten van te snijden.

bron:  Diepvriesfriet duurder door slechte aardappelen.

Lange Wapper sneeuwt onder

Even schetsen: uit het referendum in Antwerpen (35% van de Antwerpenaren brengt een stem uit) blijkt dat 60% tegen de komst van de Lange Wapper is, de brug over de Schelde, ‘dat ding met 18 baanvakken waardoor fijn stof over de mensen zal neerdalen’. Het stadsbestuur brengt dus een negatief advies uit over de bouw van de brug aan de Vlaamse regering.

Terecht, uiteraard. Maar hoe reageert Kris Peeters? Door te schermen met liefst 7 werkgroepen, die het geheel nog eens fijntjes zullen onderzoeken, en 1 comité, dat de tracékeuze moet gaan verantwoorden. Peeters denkt dat dit de enige mogelijke manier is om tot landing te komen van het aartsmoeilijke dossier.

Volgens mij durft er niemand een keuze te maken, want de uitslag van het referendum wordt niet echt geïnterpreteerd. Er worden opnieuw zaken uitgesteld, het hele dossier raakt ondergesneeuwd door nog maar eens nieuwe dossiers, vol met reacties van huisartsen, burgers, politici, politologen, mediatici en betweters. De oppositie wet de messen, want dit is geen politiek, dit is een houding van dédain, briest Annick De Ridder (het boycot-de-Zeeuwse-mossel VLD meisje).
Wanneer gaat hier nu wie een keuze durven maken? Hoeveel onderzoek moet er nog gepleegd worden om uit te maken wat de stad nodig heeft? Voor alle duidelijkheid: van mij mag die brug er komen.

You get what you deserve

Waarom is iedereen eigenlijk verbaasd? Het is toch niet zo verwonderlijk dat er mensen rondlopen die lukraak andere mensen vermoorden, simpelweg omdat het mogelijk is? Stel, je woont in een gemiddeld klein stadje in Amerika. Je ouders schelden elkaar eens graag de huid vol, om het minste of geringste krijg je een uitbrander. Bad luck, daar kun je niets aan helpen. Je leert mensen kennen op school, soms kom je bij je klasgenootjes over de vloer maar je verdiept je liever in Warcraft op je computer. Per dag besteed je veertien, zestien uur aan dat spel. Je gaat erin op, weet vrienden en vijanden te maken en te verbazen in deze virtuele wereld.
Op een dag sta je op voor dag en dauw, je vindt een kalasnikov in de kast van je vader. Voor de lol stap je met het geladen geweer in de auto en schiet wat om je heen. Gevolg: je leven is om zeep, zelfs al heb je jezelf niet neergeschoten. Voortaan word je geleefd door instanties, overheden en gevangenisdirecteurs.
Maar de vraag die hierachter schuilt, en veel belangrijker is: hoe komt een individu zover? Wat brengt hem of haar zo ten einde raad, dat hij levens van onschuldige medeburgers in gevaar brengt, of simpelweg ten einde brengt? In eerste instantie moeten we de hand in eigen boezem steken. Hoe komt een kind aan een wapen? Waarom vragen we ons dan af waarom er rotzooi van komt?

De Vadder

Uit: De Morgen

Nederland censureert Freddy De Vadder

De West-Vlaamse komiek Freddy De Vadder ziet een tweede voorstelling op het cultuurfestival in het Nederlandse Heeze afgelast. Reden? De organisatie vond de eindscène van de voorstelling ‘Icoon’ zo ranzig dat ze Freddy niet willen terug laten komen.

De vrouw, de dochter en haar hondje
In de gewraakte slotscène neemt Freddy De Vadder, niet bepaald bekend om zijn subtiele humor, de bourgeoisie op de korrel. Hij beschrijft zijn nette, burgerlijke buurvrouw met haar nette tuin en mooie kleren. Maar dan slaat de sfeer om en dringt de wereld van Freddy door in de wereld van de schone schijn. Freddy ‘poept’ de buurvrouw op de keukentafel en neemt daarna ook nog haar dochter, de oma en het hondje onder handen.

Verdeelde reacties
Vooral over dat laatste struikelde de vereniging. Nochtans wisten ze wat voor vlees ze in de kuip hadden. De organisatie wilde De Vadder immers boeken op basis van YouTube-filmpjes die ze hadden gezien en die in dezelfde stijl zijn opgemaakt.

En Teeuwen dan?
Bostyn verwijst ook naar Hans Teeuwen, die qua humor in dezelfde hoek zit als Freddy De Vadder. “Hans Teeuwen is waanzinnig populair in Nederland. Dus toen we tegen de organisatie argumenteerden dat Teeuwen toch hetzelfde doet, kregen we als antwoord: ‘Teeuwen moeten we hier dan ook niet hebben’.”

Het preutse Nederland
Nederland stond lang bekend als het land van ‘vrijheid blijheid’, waar veel, zoniet alles in alle openheid kon besproken worden. Een imago dat recentelijk al vaker onder druk kwam te staan, en dat met deze beslissing nog maar eens wordt ontkracht. Het lijkt er op dat Nederland een preutse weg is ingeslagen en niet-politiek correctie humor niet meer kan waarderen.

(edp)
28/08/09 13u23

Somalische piraterij

Goed, aan de kust van Somalië, een land zonder regering, hebben de piraten niets te verliezen. Ze kapen het ene na het andere koopvaardijschip. In Terzake komt vanavond een hoge pief van het Belgische leger uitleggen wat er aan gedaan kan worden. Er zijn drie opties, zo zegt hij:

1) we blijven hetzelfde doen, dat betekent een veilige corridor creeëren zodat de schepen kunnen passeren zonder dat ze worden gekaapt (eh… dit werkt dus niet, want er is alweer een schip gekaapt)
2) we belegeren de kust, maar dat is onwettig (dus dan kan ook niet)
3) we doen niets (is dat uberhaupt een optie?)

Kortom: deze sukkel weet niets beter te bedenken. Op naar de actie Atlanta, die in Europees verband binnenkort wordt gelanceerd. Maak me vooral wakker als dat iets oplevert…

Fritzl

De dikke Fritzl gaat de bak in voor de rest van zijn leven. Is dat genoeg straf voor iemand die het leven van zoveel anderen heeft verzuurd? Ik ga geen pleidooi houden voor de doodstraf. Maar deze man is wel heel ver gegaan in het beschikken over de levens van anderen. Moderne slavernij, verkrachting, moord. Opsluiting. Wat komt er van het leven van de opgeslotenen nog terecht. Waar kunnen zij hun verhaal doen. Het zal misschien een handvol boeken opleveren. Wie weet een film. Something is rotten in the state of Austria.
Maar door de vinger te wijzen, kunnen we het plaatsen. Terwijl we misschien ook de hand in eigen boezem kunnen steken. In wat voor wereld leven we, dat het mogelijk is geweest voor deze duivel om zijn plan ten uitvoer te brengen? Zonder dat er iemand van de buren onraad rook? Zonder dat iemand zich afvroeg wat er eigenlijk aan de hand was? Het strafste was de buurvrouw, die niets had gemerkt van haar vreemde buurman. Zonder blikken of blozen zegt ze voor de camera dat ze nooit iets vreemd heeft gehoord of gezien.

Crisis

Ja, het is dus crisis. In Amerika worden mensen uit hun huis gezet omdat hun een rommelhypptheek is verkocht. Duitsland geeft schrootpremies om de automobielindustrie een nieuwe impuls te geven. Banken met een internationale allure gaan failliet. Sommige criticasters denken dat het einde van de ellende nog lang niet in zicht is. Een collega zegt dat ze best wel met wat minder luxe kan. Totdat het zo ver is, denk ik dan. Het zou goed zijn, maar in hoeverre zijn we bereid om echt wat in te leveren? Iemand anders zegt dat een eerlijke verdeling over Noord en Zuid eigenlijk ongewild is. Dan moeten we immers allemaal met minder toe, en dat zou niemand willen. Is dat niet het probleem? Wie geeft wat af?

Het monster van Sinaai

Ik moet iets ondernemen. Er moet iets gebeuren. Ik word gek van Julie, die me de hele dag aan mijn kop zaagt. Ze komt binnen op ongeschikte momenten, praat over oninteressante dingen en onderbreekt mijn filmsessies. Soms kijk ik een scene in een film twintig keer achter elkaar. Acteurs interesseren mij niet zo, maar ik wil weten hoe het in elkaar zit. Dat lukt door er heel vaak naar te kijken. Hoe meer films je ziet, hoe beter je begrijpt wat filmtaal eigenlijk precies is. 

Maar er moet dus iets gebeuren. Ik sta ’s ochtends op maar ga dus niet meer naar mijn werk. Ik had er geen zin meer in. Mijn collega’s werden veel te vrijpostig. Ik ben liever op mezelf. Laat mij maar gewoon mijn gang gaan.

Ik snap niet waar iedereen zich zo druk over maakt. Ik loop al dagenlang in een tredmolen van gedachten, ik kom niet los van de idee dat ik iets moet presteren. Maar wil ik dat zelf, of is druk van buitenaf? 

Eigenlijk ben ik al dood. Zo voelt het tenminste. 

Ik wil zelf bepalen wat er om me heen gebeurt. Een beetje zoals Brad Pitt in de Fight Club, die vrienden verzameld die tegen elkaar kunnen vechten. Hij dient een hoger doel. Dezelfde boodschap als in Trainspotting van Danny Boyle. Choose life. Maar ik maak zelf wel uit wie er wel en niet leeft. 

Het moet niet te dicht in de buurt gebeuren. Ik kan best op de fiets gaan, en ik moet een route vastleggen. Het kan niet moeilijk zijn om adressen te vinden van de kinderdagverblijven, en een route erlangs zal ook nog wel lukken. Ik moet een kogelvrij vest aanschaffen, want er zal wel het een en ander te doen zijn. De fiets is een goede keuze, daar denkt de politie niet zomaar aan. 

Misschien een zelfgemaakt wapen? Een pistool dat er echt uitziet. Een aantal messen, voor het geval iemand me er een afpakt. Ik geef niet zomaar af. Eens zien wie hier de laatste stap zet. 67 zou een mooi aantal zijn. 

Ik hoef niet teveel te zeggen als ik aanbel. Ik kan ook gewoon proberen door te lopen. Sommige verblijven worden niet zo goed afgesloten. Het zijn geen onneembare burchten. En zo zal ik binnenlopen, met opgeheven hoofd en wapen in de aanslag. Ik weet zeker dat het me weinig moeite zal kosten.

Het is zover. Ik sta op, poets mijn tanden en trek het kogelvrij vest aan. In mijn rugzak: drie messen, een bijl, de adressen. Change. Forever. Now. You are not your furniture.

deredactie.be – Drie doden bij steekpartij in crèche Dendermonde

WTF? Een zwart-wit beschilderde man dringt een kinderdagverblijf binnen, steekt met een mes babies en volwassenen neer en vertrekt weer. De dader is bekend bij het gerecht en psychiatrie. Meteen worden er vragen gesteld over het waarom, vertwijfeling, paniek en chaos overheerst. Wat brengt iemand tot zo’n absurde daad? Iemand oppert dat zoiets komt overwaaien uit Amerika, waar rond de kerstperiode van het afgelopen jaar iemand verkleed als kerstman bij zijn ex binnendrong en mensen vermoordde. Maar dit gaat precies nog verder: in een kinderdagverblijf binnendringen, godbetert, en in het wilde weg babies neersteken?