Michael Jackson – wie heeft er geen mening over. Verguisd door de wereld, omdat hij kinderen zou hebben misbruikt. Meer op de voorpagina’s en in de showbizzbulletins door zijn bizarre levensstijl dan door zijn muziek. Failliet, verloren, gestorven door een gevaarlijke cocktail aan medicijnen. Een neef van mij was er vroeger zot van. Ik kon zijn muziek maar matig waarderen. Pas later, toen ik ging studeren, danste ik tot diep in de nacht op Thriller, Dirty Diana en Billy Jean. Voor mij was Jackson een vrolijke, tikje vreemde kerel.
Na het zien van This is it, de film die werd gemaakt uit repetities voor wat zijn laatste show had moeten worden, kom ik tot de conclusie dat de arme man niet gelukkig aan zijn einde is gekomen. Schuchter, schuifelend, schor, maar hij doet het toch maar. Als de eerste tonen van de weergaloze hits weerklinken, spring ik verheugd op. Dit is popmuziek, dit staat in ons geheugen gebeiteld. En het klinkt goed!
De film die nooit gemaakt had moeten worden (omdat de concertreeks ongetwijfeld beter verfilmd had kunnen worden) begint met emotionele behind-the-scenes van dansers uit de hele wereld die hun droom konden waarmaken: dansen met MJ. Tot tranen toe geroerd, maar deze beker mag aan mij voorbijgaan. Een beetje erover, naar mijn idee.
Het is verdienstelijk dat MJ toch een menselijk gezicht krijgt in de documentaire. Vooral in de scènes waarmee hij praat met zijn muzikanten blijkt hij heel professioneel, maar ook lief. Hij danst nog altijd erg goed en weet de juiste spirit te creëren voor zijn grootste hits. Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat hij zijn beste tijd heeft gehad. Zijn gehavende gezicht… hoe leuk was zijn uiterlijk vroeger niet! En zijn zoetgevooisde ‘Heal the world’, de zoetsappige quotes om onze planeet te redden (het is al te laat…) kunnen me eigenlijk gestolen worden. Een aardig document voor fans, that’s it. En een onvergetelijke herinnering aan zijn fantastische platen. Worth every penny.
Een mooie ontdekking van een fascinerende Amerikaanse schrijfster: Kathy Acker. Ze maakte bewerkingen van Shakespeare, met verwijzingen naar incest, pornografie, feminisme. Eigenlijk maakte ze vooral van mannenboeken, mannenliteratuur, mannengedoe: vrouwenboeken, met belangrijke vrouwenkarakters. Voordien was seksualiteit vooral iets dat mannen aanbelangde: Acker kwam er openlijk voor uit dat ze dol was op seks, onderzocht hoeken, gaten en krochten om te ontdekken wat ze eigenlijk graag wilde. Een prachtig moment in de documentaire is als haar (ex?)vriendin vertelt dat ze een piercing had laten zetten door haar schaamlippen. De motor op, voor het stoplicht geeft ze toe dat de pijnscheuten haar ook zin geven in seks. De vriendin vreest voor haar leven, als ze optrekt en kreunt alsof ze klaarkomt.
Kathy was een prachtige vrouw, intelligent, had lak aan veel kritiek die haar werk te verdragen kreeg. Toen kanker werd vastgesteld en haar beide borsten moesten worden afgezet, weigerde ze om zich over te geven aan de traditionele geneeskunde. Ze zocht haar heil bij Chinese kruidendokters, alternatieve therapieën. Het mocht niet baten: in 1997 verloor ze de strijd alsnog.
“We don’t have a clue what it is to be male or female, or if there are intermediate genders. Male and female might be fields which overlap into androgyny or different kinds of sexual desires. But because we live in a Western, patriarchal world, we have very little chance of exploring these gender possibilities.”
Hier een deel van de docu.
Een spaghetti western. Een anachronistisch oorlogsverhaal. De joodse wraak op de nazis. De nieuwste film van Tarantino bestookt je van alle fronten, maar is op geen enkele manier een klassieke vertelling. Met z’n allen hebben we genoeg oorlogsfilms gezien om te weten dat wat hier gebeurt, de historische verhalen totaal niet respecteert. Als je daaraan gewend bent, zoals je ogen moeten wennen aan het donker, is het een heerlijke rollercoaster. We jagen door het Franse platteland, bezet door de nazi’s tijdens de Tweede Wereldoorlog. Een Franse familie verbergt een Joodse familie maar de ‘Jodenjager’ is hen al op het spoor. Een familielid, Shosanna, ontsnapt en begint een tweede leven in Parijs als uitbaatster van een kleine bioscoop. En laat een hoge nazi-officier nu net die bioscoop uitkiezen om er een heldenfilm te draaien over een topsoldaat. Goebbels, de propagandaminister van het Derde Rijk gaat er aanwezig zijn en ook der Führer zelf. De uitbaatster ziet haar kans schoon om een snood plan te ontwikkelen.
Ik was niet geheel overtuigd door de leider van de Basterds, gespeeld door Brad Pitt. Een leuk accentje, een grappig karakter, maar dat blijft geen volledige film staande. Voor het overige is de prent misschien wel de beste van Tarantino totnogtoe. Hilarisch, met verrassende wendingen en een boeiend plot. Dit is een knap verhaal, slechts lichtjes gebaseerd op karakters die we al zo goed kennen van andere films. De verschillende talen en accenten zijn boeiend, al was het mij niet helemaal duidelijk waarom een Engelse hoge militair moet meewerken aan de operatie ‘Kino’. Maar chapeau voor Tarantino, die geen genoegen neemt met Amerikaanse acteurs die proberen Duitser te zijn zonder de taal te spreken. Het kan dus wél.
