Anna Leibovitz kan niet alleen prachtige foto’s maken, haar verhaal over en met Susan Sonntag (die niet lang geleden is overleden door kanker) is minstens even aangrijpend. Het loopt als een leidraad door de prachtige tentoonstelling die ik zag in Parijs. De machtige portretten van bekende Hollywoodsterren, verstilde landschappen, vakantie- en familiekiekjes, ieder beeld legt zich fijntjes op je netvlies.
Leibovitz werd vooral bekend met een portret van de zwangere Demi Moore op de cover van de Vanity Fair (die overigens onlangs Mathilde tot één van de best geklede dames ter wereld uitriep…) Maar haar portret van koningin Elizabeth in de tuinen van Windsor heeft evenzeer de uitstraling van een topfoto.
Beneden in de kelder exposeert Reuters-fotografe Sophie Elbaz. Met een ingrijpend relaas van de oorlog in Joegoslavië, nu zit ze in Cuba waar ze een indrukwekkend beeldenverhaal vastlegt. Soms een boom, een fiets, een glimlach…
Ik had het erover met M eergisteren: wat bepaalt nu eigenlijk of je wel of geen fijne vakantie hebt? Buiten het feit dat iedereen daar uiteraard andere ideeën over heeft, moet er toch een soort ’standaard’ zijn te vinden? Hij beweerde dat hij niet zo sociaal is, misschien meer op vakantie, maar in ieder geval niet zelf actief op zoek gaat naar soortgenoten om zijn lot te delen. Ik merkte op, dat als je alleen op vakantie gaat, je dan heel gemakkelijk contact krijgt. Soms met vervelende gevolgen, omdat opnieuw blijkt dat ze geld van je willen. Maar een andere keer is het alleen maar plezierig. Andere toeristen ontmoeten is dan af en toe net zo leuk als ‘locals’ (overigens af en toe overschat, om die te ontmoeten…)
In Turkije ontmoette ik een Française en haar knappe vriend. Hij was bijna twee meter lang, ik ben zijn naam vergeten. Ik kan me nog goed herinneren dat ik vooral haar inpalmde, om hem voor me te winnen. Op een avond zouden we met drieën een terras doen en wat gaan eten in een restaurantje vlakbij het hotel. Hij kwam alleen de trap af, zich excuserend: sorry dat hij wat later was, zijn vriendin lag nog te slapen. Misschien dat ze later kwam, we zouden alvast iets kunnen gaan eten. We wandelden door het stoffige Pamukkale, terwijl we ons best deden onze moeheid te verbergen tuimelden we van het ene naar het andere terras. Echt gezellig was het nergens, dus we moesten het vooral van elkaars gezelschap hebben. Maar daar had ik het absoluut niet moeilijk mee…
Eenmaal aan tafel bleven we lang in de veilige vakantiemodus: van familie naar toekomstwensen, over things to do en vakantiebaantjes. Helaas bleef het allemaal redelijk afstandelijk en correct…
Jaren later was ik met de theatergroep in Costa Rica. Na ons avontuur met Magos del Tiempo, de straattheatergroep uit San José, keerden we dit keer alleen terug naar de hoofdstad om de engelen te spelen. Tweemaal, op een festival. Vervolgens kregen we zomaar een vakantie kado van twee weken in Samara, een idyllisch tropisch oord aan de Caribische Zee. Op een avond ontmoette ik A, een slanke jongen die het blijkbaar meteen op mij had voorzien. We babbelden wat onhandig, ik gebrekkig Spaans en hij enkele Engelse woorden. Gebaren naar het strand… wandelen… kussen, en vertrekken naar ons appartement. Op de tast kregen we toch veel gedaan.
Alles delen met iedereen lijkt het nieuwe adagio van het internet. Zoals ik zelf hier doe, naarstig wachtend op reacties van de buitenwereld. Het frappeert mij om te lezen over de verschillen tussen Belgen en Nederlanders. Een vriend, die inmiddels al weer bijna een jaar in het buitenland verkeert. Deze Vlaming werkte aanvankelijk op de marketingafdeling van een Amerikaanse multinational in België. Zijn werkomgeving wat beu, vertrok hij vol goede moed naar Nederland. Rotterdam, wel te verstaan. Maar al na een paar maanden komt hij erachter dat de vergadercultuur hem niet is gegeven. Vergaderen om te vergaderen, overleggen wat er in het overleg van de volgende dag overlegd moet gaan worden… hij draait er volledig van door. Zo erg zelfs, dat hij een week op huisarrest wordt gestuurd. ‘Nounou, doe maar rustig aan hoor, blijf jij maar effe een tijdje thuis om af te koelen.’ Daar zit je dan.
Met puike trommel slaan we gestaag een rappe maat
voor alles telt iets, want niets is maar pover
Een tragisch geval wordt een topsporter op glad ijs
Veelal zwanger van gedachten maar zonder plan
Heeft deze keer de buurman gedaan wat hij moest?
Mmm, op sommige initiatieven ben ik toch wel heel jaloers. In Gent woont een man die zijn ecologische voetafdruk drastisch gaat verminderen. Hij houdt precies bij wat hij eet, waar het vandaan komt, hoeveel impact zijn dagelijks leven heeft op het leefmilieu. Met als doel: kijken hoe hij zijn voetafdruk kan verkleinen. Zijn blog is razend interessant en bevat een schat aan informatie met talloze links, prachtige plaatjes (ecologische magnums! op vakantie in Zweden! alles voor de natuur! een vakantie van 16 uur met de bus naar Zweden!).
Ik ben via Lynda.com InCopy aan ‘t leren. Fijn fijn! Ben gek op nieuwe programma’s, vooral als het ook nog goed werkt. Nu kunnen copywriter en art director / graphic designer samenwerken zoals het hoort. Toch moet ik er nog wel wat tijd insteken: inchecken, uitchecken, assignments… het is niet allemaal één-twee-drie geleerd.
… keep them in the dark and feed them shit
Shit maat… wat is dat hier allemaal. Een collega die uitvliegt tegenover een voltallig team… De gemoederen raken verhit, iemand stuift op. Soms is zoiets wel fijn, maar meestal niet. Ik heb zo’n beetje het idee dat het voorkomen kan worden door betere communicatie. En waren wij niet een communicatiebureau?
Kijk aan… het is gedaan met de regering van Yves Leterme. Hij heeft krampachtig geprobeerd de kerk in het midden te houden, maar het is dan toch naar één kant doorgeslagen. Niemand kon er nog een touw aan vastknopen. Wat wil wie nu eigenlijk? Je begint je dan toch af te vragen of een regering tout court noodzakelijk is. Als we zo lang kunnen functioneren zonder, schaf het dan maar af. Te kort door de bocht, uiteraard. Zes miljoen Vlamingen, vier miljoen Walen: voor België bleek Leterme het niet te kunnen bolwerken.
Guy Verhofstadt heeft zijn vingers er niet aan gebrand. Twee ambtstermijnen lang heeft hij gedaan alsof hij de communautaire problemen zou oplossen, maar het is niet gelukt. Dus werd de kiezer teleurgesteld, kwam er simpelweg geen oplossing. In juni 2007 behaalt het kartel CD&V/NVA een daverende overwinning. Veel voorkeurstemmen voor Yves Leterme, ook. In augustus van datzelfde jaar levert Leterme zijn formatieopdracht in, daartoe gedwongen door de tegenstelling tussen de Franstalige en Nederlandstalige onderhandelaars. In september worden er deelakkoorden afgesloten over socio-economische dossiers, maar de hete hangijzers over de staatshervorming blijven onopgelost…
In november 2007 eisen de CD&V en kartelpartner NVA meer toegevingen van de Franstaligen. Water bij de wijn, door beide kanten. In december vraagt de koning Verhofstadt om de formatie definitief tot stand te brengen. De discussie over de staatshervorming blijkt echter voor iedereen een harde dobber. Er wordt een werkgroep Staatshervorming geïnstalleerd, een Raad van Wijzen… Alles om uit de impasse te geraken. Want ondertussen is er nog altijd geen regering.
In maart 2008 is er dan eindelijk een regeerakkoord, zowaar met een begroting in evenwicht en maatregelen om de koopkracht en de pensioenen te verhogen. Leterme I is een feit en stelt zich ten doel om tegen 15 juli een communautair akkoord af te sluiten.
Op 14 juli vertrekt Yves Leterme om 23.00 uur op audiëntie bij de koning om het ontslag van zijn regering aan te bieden. Ondanks alle inspanningen en doorzettingsvermogen stelt hij vast dat de timing van het regeerakkoord niet kon worden gerespecteerd. De tegengestelde visies tussen de gemeenschappen zijn niet te overbruggen, zo zegt de eerste minister.
En nu? Opnieuw naar de stembus? Je hoeft geen groot politiek inzicht aan de dag te leggen om te weten dat de extreme partijen (Lijst Dedecker, Vlaams Belang) hier garen bij spinnen. Het is te gemakkelijk om alle schuld in de schoenen van Leterme te schuiven. De Franstaligen bleven hardnekkig vasthouden aan toegevingen, waardoor een staatshervorming niet kon worden gerealiseerd. België in bestaanscrisis? De federale staat lijkt zich inderdaad naar de afgrond te rijden, is niet in staat zichzelf te hervormen. Niemand vindt vandaag een oplossing. Om een krachtdadig sociaaleconomisch beleid uit te voeren, zal eerst het communautair spook moeten worden bedwongen. Door rechts of links, door Franstalig of Nederlandstalig: door iedereen samen. Sesamstraat leerde ons dat toch al, samenwerken?
