Een vat vol herinneringen draai ik open als ik voet aan land zet op Texel. De smaak van opgroeien, een te zwaar en volwassen meisje dat plompverloren bovenop mij ligt en denkt dat ik al volgroeid ben. Het woord ‘emballage’ begrijpen, en me dan pas realiseren dat prachtige woorden niet altijd betekenen dat het tof werk is. Een kampeerboerderij met een Duits meisje waarop je denkt verliefd te zijn, een muffe caravan waarin je logeert. Een goedkope kersentaart kopen van het eerste geld dat je hebt verdiend. Op de fiets, tandem, Sting op de walkman, niemand in de duinen. Verliefd op de konijnen, fazanten, lepelaars, maar ook op de zeilinstructeur die alleen maar aandacht heeft voor de jonge meisjes. Platvissen, milieubesef en dode of halfzieke konijnen. Ontluikende gevoelens die je liever nog even uitstelt.
Zoute lippen, straffe wind en pijnlijke kuiten. Verdwalen in de duinen na een flinke wandeling, met J. mensen aanspreken alsof je uit het buitenland komt. Veel, veel Duitsers. Ieder excuus is goed om nog een sigaret te roken buiten, maar ze smaken je eigenlijk absoluut niet. ‘Ratjetoe’ eten bij de buren, driemaal rond het huis rennen om nog een bord boerenkool te kunnen eten, sigaren in de peut om er fakkels mee te maken. Heimelijk verlangen om met M. te stoeien in de verste duinpan, toch maar braaf langs zijn zus wandelen. Het pad af, Chris en Margriet, veel zon en af en toe regen.
Pa de Jong met een koelbox vol vis. Beppe met Kerstmis en oma bij de kachel, tijdens een wilde vakantie van ‘t dak afspringen, het zwembad in. Wendy verrassen en een heel diner cadeau krijgen tijdens een lang weekend. Those were the days!
