Vreemde tijden

Een verjaardag is altijd een beetje terugkijken. Op wat er was, wat er gebeurde en er voorafging. Ik word er een beetje meewarig van, krijg een dubbel gevoel. Een huis verlaten om een nieuw huis te betrekken. De sleutel krijgen van een nieuwe deur.
De King of Pop, die de meeste mensen vandaag alleen nog maar kennen als een mensenschuw, teruggetrokken en wereldvreemd wezen, is vorige week bezweken aan een hartaanval. Deze week zou hij beginnen aan zijn concertreeks, maar dat is er dus nooit van gekomen. Yasmine beroofde zich de dag ervoor van het leven. Het leven is niet zonder risico, maar is het dit waard?
Als de dag te pijnlijk is om te leven, de nacht te fragiel om te slapen. Geen pijn, niets meer voelen. Alleen nog stilte.
Dit is geen triestige verjaardagsoverpeinzing, integendeel. Ik ben gelukkiger dan ooit! Grote hulde aan mijn lief.

Zwanen en zwijnen

Een zwaan is ook maar een dier. Nee, een zwaan is niet zomaar een dier! Een zwaan kijkt statig, zwemt als een koningin, straalt als een engel! Dus daarom zul je nooit een zwaneboutje serveren in een restaurant. Mensen zouden het niet over hun hart kunnen verkrijgen om het te eten! Dus er wordt onderscheid gemaakt tussen de diertjes, is that so! Donzige kuikentjes, die roepen iets op bij het publiek. Puppyhondjes, jonge katjes, pluizige lammetjes… Maar de laatste eten we dan wel weer zonder schroom! Waarom springen mij de tranen in de ogen bij het zien van een slachting onder dolfijnen? Omdat er Japanse kinderen naar staan te kijken? En omdat ik zelf als kleine jongen ging kijken naar het dolfinarium? Je eet dieren, of je eet ze niet. Je maakt ze dood om ze op te eten, en geef me niet die stront dat je een dierenliefhebber bent en dus wel dood beest geeft aan je huisdieren. Nee, dat dan ook niet.
Laat me doen wat ik wil doen! Mijn handen zijn met bloed besmeurd, inderdaad. Ik ben er niet trots op, maar ik schaam mij er ook niet voor. Het eten van eender welk beest laat mij koud. Ik wil er een gebed voor opzeggen, zeker. Ik wil best God bedanken dat mij dit leven is geschonken. Wie ben ik om uit te maken wat wel en niet blijft leven? Niemand. Maar een zwaan is net zo mooi als een zwijn.

Thuis

Nee, dit gaat niet over die eindeloze soap op de Belgische openbare omroep. Dit gaat over een gevoel. Je kunt je thuisvoelen op verschillende plaatsen in de wereld. Ik noem het huis waar mijn ouders wonen, maar waar ik niet ben opgegroeid, geen thuis, maar ik voel mij er wel thuis. Als ik Antwerpen binnenrijd, voelt het alsof ik thuiskom. Je kunt in een vreemd huis van een goede vriend binnenwandelen en je meteen thuisvoelen. Het voelt vertrouwd, prettig, warm. Er zijn mensen die geen dak boven hun hoofd hebben, maar zich toch thuisvoelen in de stad. Je raakt verloren als je je nergens thuisvoelt. Het voelt rot, akelig en totaal ontredderd. Iemand kan je op je gemak doen voelen, je een thuis geven. Je merkt pas hoe belangrijk het is, als het je ontbreekt.

Voor Mike

Wow, adembenemend mooie sieraden…

Awww…

Het voelt ongelofelijk goed. Deze man, dit leven, deze omgeving. Het groeit iedere dag, in mijn buik, hoofd, schouders, knie en teen. Steeds dieper wortelt zich een leuk gevoel, en steeds minder oppervlakkig worden de hersenspinsels. Waarom heb ik hier 38 jaar lang op moeten wachten? Natuurlijk had ik al eens eerder een verliefd gevoel. Maar nu lijkt het allesoverheersend en dieper dan ooit. Ik trek aan mijn eigen oren om eens wakker te worden. Lach om zijn guitige blik, zijn navel en zijn gestalte. Wat is het fijn om naar hem te kijken, om te merken dat hij naar mij kijkt. Het overspoelt me als een stevige branding, wrijft me warm als zandstrand in de zon. Als ik mijn hand uitsteek is het daar, zo onder bereik, zo zalig dichtbij. Als dit een droom zou zijn, laat me dan maar lekker slapen.

Metro Parijs

Park

Breien

Als kind zat ik niet op een nonnenschool, maar we kregen wel les van een non. Ze had dik, grijs haar, donkerbruine ogen en een gevlekt bruin vel. Ze gaf ook breiles en hoewel ik dat best leuk vond, lukte het me niet een rechte lap op de pennen te krijgen. Meestal begon het aardig, maar als ik een tijdje bezig was werd de rechte lap een kort, strak stukje stof. Waar ik de pennen maar met moeite nog doorheen kon steken.
Op een dag was een recalcitrante klasgenoot nog vervelender dan anders, ze maakte zich vreselijk van haar oren tijdens de breiles. Kwaad stapte ze richting de uitgang van het lokaal, daarbij hevig gesticulerend en roepend tegen de beteuterde non. Met een klap trok ze de deur achter zich dicht, waarna de beeldjes bovenop één na één naar beneden kukelden. Op hetzelfde moment schoot een krul los uit het kapsel van de juf. Zenuwachtig blikte ze de klas rond, op zoek naar een begrijpende blik. Iedereen wachtte af wat er ging gebeuren. Ze stevende wat schuchter op de beeldjes af, raapte ze op, liet er nog één stukvallen ook… Ze was totaal uit het lood geslagen.

Verlangen

Er brandt een hevig vuur in mij, allesverterend, lieflijk, tergend traag. Ik merk het als ik op straat loop en schichtig om me heen kijk. Dat is niet van mijn gewoonte, en juist daarom beangstigt het me een beetje. Om een speekseltest te nemen bij jezelf moet je uit het juiste hout zijn gesneden. Een kapmes is alleen een kunstenaarsgereedschap in de juiste handen.
Iedere seconde die passeert, denk ik aan hem. Wat hij nu voelt, doet, eet, hoe hij beweegt. Ik wil graag dat hij me laat zien waar hij vandaan komt, waar hij naartoe gaat. Ik ben het niet, die begon over verliefdheid. Maar ik bevestigde al te graag wat ik al vermoedde, bij mezelf en bij hem. Bij Pompeï, ik hoop dat mijn gevoel goed zit. En ik hoop dat hij het serieus neemt. Ik steek mijn hoofd nog eens in de wolken en haal diep adem. Tril van verlangen.

Onze oom, Arnon Grunberg

Maar diep in hem woont de waarheid die zijn lichaam doet trillen, die sterker is dan de jeuk op zijn hoofd en die zijn gedachten stuurt en uiteindelijk beheerst: de dood komt eerder dan het ongeloof.